Call of Duty Black Ops 2 – Review Deel 1

Posted by & filed under .

Call of Duty Black OpsVandaag, 13 november, is het nieuwste deel uit de Call of Duty serie eindelijk uitgekomen en kunnen we weer helemaal opgaan in de verhaallijn. Ik zeg verhaallijn, omdat ik het nu alleen over de campaign van Black Ops 2 zal gaan hebben en niet over de multiplayer en zombies modi. Zoals eerder aangegeven zal ik daarop later terugkomen.

Het verhaal van BLOPS 2 wordt vanuit de derde persoon verteld en begint in het verre verleden, in de jaren tachtig om precies te zijn. Je kruipt hierbij in de huid van Alex Mason, die samen met de Angolese verzetsstrijder Jonas Savimbi de strijd aangaat tegen de MPLA. Voordat je echt kan beginnen wordt je eerst nog getrakteerd op een levende verbranding van iemand die je ter vergeefs probeert te redden, een choquerende opening zoals we die van Call of Duty mogen verwachten. De woestijnachtige omgeving, de spectaculair grote veldslagen en de opmaak van het level zelf zijn we al vaker tegengekomen in de Call of Duty serie, maar toch blijft het elke keer weer leuk om door zo’n slagveld heen te walsen.

Pyrrhic

Iets of iemand volgen blijft een vast onderdeel van cinematische Call of Duty gameplay.

In de tweede missie, Celerium, wordt je gelijk verrast door allerlei futuristische gadgets, zoals handschoenen waarmee je aan verticale oppervlaktes kunt blijven kleven en die rechtstreeks uit de laatst Mission Impossible film, Ghost Protocol, lijken te komen. Dit level speelt zich dan ook af in 2025, een opmerkelijk contrast met het voorgaande level. Nog geen vijf minuten verder in de missie gebruik je een wing suit om al zweefvliegend bij je doel te komen en ga je te voet verder door een jungle-achtige omgeving.

Ontwikkelaar Treyarch heeft in ieder geval goed zijn best gedaan om de levels wat gevarieerder te maken door de jaren 80 setting af te wisselen met die van een toekomstige 2025. Dit merk je in de level design, maar zeker ook in de wapens. Het is zeker een welkome toevoeging aan de Call of Duty formule, aangezien de campaigns in de voorgaande delen vaak wat eentonig van aard waren. Ik moet hierbij wel opmerken dat Black Ops al enigszins van deze formule begon af te wijken door meer variatie en mogelijkheden in de levels aan te brengen.

Celerium

Kijk, daar in de lucht! Is het een vogel? Is het Superman? Nee, het is de vliegende eekhoorn brigade!

Desondanks zitten er wel een paar momenten in de eerste paar levels waar men zich aan kan ergeren en wat eigenlijk altijd al aanwezig is geweest in de Call of Duty serie. De manier waarop je soms gedwongen wordt een lineair pad te volgen en dat er dan een oneindige stroom aan vijanden achter een enkel bosje lijkt te zitten totdat je een bepaalde onzichtbare lijn passeert, is erg vervelend. Old Wounds, het derde level in Black Ops 2, zou hierbij nog extra frustrerend kunnen zijn omdat de besturing van je paard af en toe te wensen over laat, het arme beest reageert namelijk vrij traag. Verder is dit level, dat zich afspeelt in de woestenij van Afghanistan, prima te spelen en ook zeker niet saai.

Na het derde level krijg je voor het eerst de keuze om een Strike Force missie te tackelen. Dit zijn optionele missies waarbij het de bedoeling is dat je bepaalde gebieden verdedigt (FOB Spectre), bepaalde delen inneemt (Shipwreck), iemand omlegt (Dispatch) of een escort verleent (I.E.D.). Het heeft veel weg van de Spec Ops missies uit Modern Warfare 3. Ik heb alleen even FOB Spectre en Shipwreck gedaan en ik zal eerlijk toegeven dat je vooral bij FOB Spectre erg tactisch te werk moet gaan om een beetje goed door de missie te komen. Het is verder vrij chaotisch en je kunt altijd nog campen als je er niet goed in bent. Wat wel leuk is is dat je de mogelijkheid krijgt om CLAW’s en ASD’s te besturen en dat je op deze manier een beetje vertrouwd raakt met deze voertuigen.

Old Wounds

Ik moet vooral denken aan hoe graag ik een vervolg op Red Dead Redemption wil zien.

In een volgende missie krijg je te maken met het eerste level waarin het verhaal zich afspeelt vanuit twee verschillende gezichtspunten. In de missie Time and Fate, die zich afspeelt in 1986, kruip je eerst in de rol van een dolgedraaide Menendez die zijn zus Josefina kwijtraakt. Wanneer Menendez is uitgeraasd wissel je van kant en speel je hetzelfde level vanuit een heel ander perspectief. Ik zal niet te veel op de details ingaan omdat het leuker is om dit zelf te ontdekken.

Naast de standaard wapens waar je mee begint en die her en der door het level heen verspreid zijn heb je op sommige momenten ook de beschikking over optionele items zoals molotov cocktails, speciale granaten of extra wapengerei. Deze worden dan aangegeven met Access en zitten meestal opgesloten in kisten of bevinden zich achter gesloten deuren. Een aardigheidje waar ik het nog niet over heb gehad is de armband die je als David Mason bij je hebt in de toekomst. Hiermee kun je in zowat alles inbreken wat verbonden is met een computer en dus ook CLAW’s en ASD’s besturen.

Achilles-Veil

De aankondiging van de next-gen consoles werd zo druk bezocht dat de security iets imposanter was dan gewoonlijk.

Toch kom je af en toe nog wel wat opgelegde routes tegen waar je niet van af kunt wijken, zoals de Spotlight drones die je moet ontwijken door niet in contact te komen met het licht van deze drones. Dit was leuk in Call of Duty: Modern Warfare toen je voor het eerst wachters en honden moest ontwijken door niet gezien te worden, maar begint vrij afgezaagd te worden na zoveel delen. Gelukkig duurt het stukje erg kort. Fallen Angel, het level waar dit zich allemaal in afspeelt, is sowieso vrij wisselvallig qua kwaliteit, want het afluisteren van een belangrijk gesprek, het daaropvolgende besluipen van vijanden en stealth kills maken, is weer wel vermakelijk. Waarna het weer bergafwaarts gaat met een autoritje dat meer op een achtbaanattractie lijkt dan een fatsoenlijk stukje racen. De besturing is zelfs slechter dan die van de wagens in de eerste Crysis, dus dat zegt nogal wat.

Solar Club

De Solar Club bleek zo succesvol dat het vele decennia later een filiaal zou openen op de Citadel.

Een level waar ik wel weer gecharmeerd van was, is het level dat daarop volgt, Karma, dat zich volledig afspeelt op een kunstmatig eiland met bijbehorende stranden en clubs. Een van die clubs heet Solar en als je niet beter zou weten zou je kunnen denken dat je Max Payne 3 aan het spelen bent. Daarnaast heb je ook de beschikking over een mechanische spin die je op afstand kunt bedienen om bijvoorbeeld de beveiliging uit te schakelen.

De campaign is vrij lang en zeker wel vermakelijk, maar ik durf niet te garanderen dat het ook echt voldoende replayability biedt. Ik denk dat Treyarch er goed aan hadden gedaan als ze de co-op modus uit World at War hadden terugbracht in deze game om de singleplayer volledig samen met iemand te kunnen doorlopen. Het verhaal zelf is afwisselend genoeg en levert richting het einde van de game nog een paar leuke plottwisten op. Gelukkig komt het vaker voor dat je levels van twee gezichtspunten bekijkt en speelt, wat wonderen doet voor de afwisseling. Er zit ook het nodige vlieg-, en schietwerk in, maar gelukkig is het standaard ingrediënt in dit soort shooters van helikopter met minigun, niet te lang en zeker ook niet frustrerend.

Des te dichter je bij het einde komt, des te leuker de levels worden. Het spel werkt daarmee echt naar een climax toe. Met het vliegdekschip USS Obama kom je in Los Angeles aan, om vervolgens vanaf een brug met een sluipschuttersgeweer een aantal mensen te onthoofden en even later stap je in een straaljager, waarbij gelukkig de besturing soepel werkt, om al skydivend aan te komen in het laatste level. Dit laatste level heet ook heel toepasselijk Judgement Day.

Cordis-Die

In Call of Duty ben jíj altijd de top-gun!

Voordat ik aan de campaign begon was ik vrij sceptisch over dit nieuwe deel ondanks dat ik mij prima had vermaakt met de singleplayer van zijn voorganger, Black Ops. En hoewel er nog steeds wel een aantal minpuntjes in de levels en AI zitten, heeft Treyarch het toch voor elkaar gekregen om de campaign interessant en gevarieerd genoeg te maken dat ik je zeker kan aanraden er een keer doorheen te lopen. Natuurlijk is het niet voor iedereen weggelegd en als je al lang geleden klaar was met de zoveelste versie van Call of Duty zul je hier waarschijnlijk ook niet warm voor lopen. Mijn pet gaat in ieder geval af voor Treyarch omdat ze vroeger meestal op de tweede plaats kwamen te staan achter Infinity Ward als het gaat om het creëren van een goede Call of Duty, maar met deze campaign die in ieder geval stukken beter is dan die van Modern Warfare 3, is Treyarch definitief doorgebroken als de primaire Call of Duty ontwikkelstudio.

Judgement Day

Druk en chaotisch? Pfft, dan moeten ze maar eens tijdens de ochtendspits in de Coentunnel gaan staan.

Written by Pepijn Damen

Pepijn Damen

Een fan van het betere beuk- en hakwerk, Pepijn zal altijd de lompe tank kiezen als hem de keuze geboden wordt. Naast de klappergames wordt hij ook erg blij van een goede Halo game op zijn tijd, waarbij de frontale aanval een vertrouwde tactiek blijft.

7 Responses to “Call of Duty Black Ops 2 – Review Deel 1”

  1. DeHelpDeskert DeHelpDeskert

    Mooie review kerel!

    Reply
  2. Pepijn Damen Pepijn Damen

    Thanks. Het was ook zeker leuk om te tikken. Ik heb het er maar druk mee ;).

    Reply
  3. tr0gl0dyt3

    Vind het een leuke review! Maar denk toch dat ik deze game aan me voorbij laat gaan… Als ik het zo lees word ik er nog niet echt bepaald warm van… Helaas :(

    Reply

Leave a Reply