In de Steigers: Godus

Posted by & filed under .

Godus HeaderPeter Molyneux is altijd aardig uitbundig als het om gameplay concepten gaat. Zo ook over zijn nieuwste godgame Godus.  We nemen alvast een kijkje naar de onvoltooide versie van wat Molyneux zelf “de her-uitvinding van de godgame” noemt.

Het begon allemaal aan het einde van 2012. Ontwikkelstudio 22cans gebruikte Kickstarter om een nieuw spel te pitchen met de naam Godus. Een godgame waarbij de focus echt op de spelelementen zou liggen, zoals dat ooit het geval was bij Populous. Veel gamers kunnen zich vinden in deze pitch en Godus haalt de eindstreep dan ook, al is het wel redelijk krap. Ook ik laat mij verleiden door de eindeloze passie waarmee Molyneux en zijn team de game aanprijzen en haak dan ook al snel aan als donateur van dit ambitieuze project.

We zijn ondertussen anderhalf jaar verder en Godus is volgens 22cans voor de helft af. Hier lijkt niet veel aan gelogen. Ondanks dat er al veel aan het spel is toegevoegd moet ik regelmatig herstarten of er ontbreken plotseling spelelementen. Ik zal in dit artikel zoveel mogelijk proberen om dit soort mankementen links te laten liggen, het is tenslotte niet voor niets een Early Access game.

Daar zijn ze dan, de eerste twee bewoners van mijn wereldje

Daar zijn ze dan, de eerste twee bewoners van mijn wereldje

Zoals wel vaker het geval met games waar Peter Molyneux aan verbonden is, worden er nogal boude beweringen gedaan. Het wil nog wel eens verzanden in gezwam in de ruimte en onhaalbare ideeën. Wij gebruiken op de redactie vaak het Fable-citaat: “Plant ergens een zaadje en als je jaren later nog eens langskomt is het een boom”. Iets wat uiteindelijk nooit in Fable is geïmplementeerd omdat het simpelweg veel te zwaar was voor de hardware van die tijd. Ook bij de ontwikkeling van Godus gebruikt Molyneux deze retoriek en moeten wij veel van zijn ideeën met een korreltje, soms een kruiwagen, zout nemen. Toch zijn er legio gamedesigners die een voorbeeld kunnen nemen aan deze manier van denken. Denk groots en ‘out of the box’ en de kans is aanwezig dat een aantal van je, in eerste instantie belachelijk vergezochte, ideeën tot inventieve games leiden. Het zou echter wel handig zijn om sommige van dit soort ideeën alleen in de eigen studio te bespreken en niet te bezigen als marketingpraatje voor je nieuwe game. Maar goed, daar ga ik niet over.

Waar ik wel over ga is deze impressie van Godus, waarin je klein begint. Met exact twee volgelingen, geheel naar traditie een mannetje en een vrouwtje. Wat voortplantingsgewijs ook het handigst is. De allereerste interactie die jij als god op jouw wereld mag uitoefenen is het weghalen van een rotsblok. De twee neanderthalers zijn al snel in hun nopjes met de ontstane bouwgrond en plaatsen op het stukje snel een lemen hutje. De eerste schreden van jouw beschaving.

Zodra de twee in het veilige hutje zitten beginnen ze met voortplanten en is er geen houden meer aan. Er is bijna niet tegenop te boksen, razendsnel moet je zorgen dat er constant bouwgrond vrijkomt. De eenvoudige hutjes schieten als paddestoelen uit de grond en al snel heb je een primitief dorpje met een aantal inwoners. Als beloning krijg je een kaart toegespeeld waarmee jij je eerste ‘God Power’ ontvangt: het vormen van het land.

Dat gaat al redelijk de goede kant uit met mijn inwoners

Dat gaat al redelijk de goede kant uit met mijn inwoners

Want daar draait een groot deel van Godus om, digitaal kleien. De hele speelwereld is opgebouwd uit laagjes land. Het glooiende terrein is voor de kleine mannetjes en vrouwtjes niet het voordeligst om op te wonen, aan jou dus de goddelijke taak om met je hemelse vinger het land dusdanig te vormen dat de kleine volgers hun huisjes kunnen bouwen. In eerste instantie gaat dit redelijk eenvoudig maar al snel merk je dat grasland bijvoorbeeld niet weg te kleien is. Dat komt omdat de inwoners van jouw wereld nog niet in je geloven. Na het bouwen van een aantal hutjes leren de bewoners van jouw wereld echter hoe ze niet alleen met leem, maar ook met stro een hutje kunnen bouwen. Hier zijn ze zo van ondersteboven dat ze beseffen dat er wel een hogere macht moet bestaan die ze al deze kennis toespeelt. De kleine rakkers beginnen je te aanbidden en langzaamaan verzamel je geloof.

Al die roze belletjes zijn geloof.

Al die roze belletjes zijn geloof.

Dit geloof heb je nodig om de wereld te vormen en zo meer inwoners te herbergen. Al snel krioelt het van de mannetjes en vrouwtjes die allemaal in de mallemolen van het aardse leven meedraaien. Met meer inwoners speel je ook steeds meer kaartjes vrij. Behalve dat je met deze kaarten goddelijke krachten kunt ontvangen helpen ze ook bij de ontwikkeling van je beschaving. Zo zijn er kaartjes die ervoor zorgen dat de mensjes op grasland kunnen wonen, zij sneller kunnen lopen, dat huisjes groter en steviger worden, dat vriendschappen kunnen worden gesloten, enzovoort, enzovoort.

Veel van deze kaarten hebben echter ‘stickers’ nodig. Deze plakplaatjes zijn niet te krijgen in de supermarkt op de hoek, maar zitten in het spel verstopt in kistjes onder de grond en soms her en der bovenop het land. Door de kistjes te openen verzamel je de plakkers en zoals de juf dat vroeger op school deed bij een goed cijfer, krijg jij de mogelijkheid om deze stickers op verschillende kaartjes te plakken om zo het evolutionaire pad van je bevolking vorm te geven.

Nu je beschaving begint uit te dijen moet je ook zorgen dat de inwoners de wereld om zich heen wat beter gaan onderzoeken. Het kleine stukje land dat zij bewonen is inmiddels zo krap dat er geen inwoner meer bij past. Gelukkig is een van de eerste met stickers te beplakken kaartjes eentje die ervoor zorgt dat je volgelingen een ‘baken van verkenning’ kunnen ontsteken. Nadat ze vervolgens een flinke houtstapel in de fik hebben gestoken, heb je er een groot stuk land bij, waar je naar hartenlust verder kunt werken aan je prille beschaving.

Al snel merk je dat het binnenhalen van geloof een lastige taak begint te worden. Geloof komt namelijk niet naar je omhoog waaien, dit moet je bij de bewoners zelf gaan halen. Dit doe je door met je digitale vinger over de huisjes met geloof heen te vegen. De huisjes waar wat geloof te halen valt zijn te herkennen aan een zwevende roze bubbel. Dit is met een huisje of vijf nog wel leuk om te doen, maar bij honderden huisjes is de lol er wel heel snel af.

Het lijken wel konijnen!

Het lijken wel konijnen!

Je beschaving is tegen die tijd gelukkig al aardig op weg en het is dan ook tijd geworden om nederzettingen te bouwen. In kleine ommuurde dorpjes verzamelen de inwoners hun geloof in een grote bubbel. Dit is veel makkelijker op te rapen dan al die kleine losse bubbeltjes. Daarnaast kun je als god aangeven wat voor nederzetting je wilt bouwen en wat voor beroepen je volgelingen moeten uitoefenen. Je moet daar uiteraard wel de juiste kaartjes voor beplakt hebben en genoeg geloof hebben verzameld. Er zijn bouwers, vroedvrouwen, boeren en gezellige inwoners die het geluk vergroten. De boeren heb je nodig om je verder te ontwikkelen, omdat ze samen met het inwonersaantal zorgen voor de voortgang van je beschaving.

De eerdergenoemde stickerkaarten staan namelijk op volgorde in een tijdlijn. Deze tijdlijn geeft de verschillende tijdperken van je beschaving weer. Door kaarten vrij te spelen, te beplakken of te vinden, kom je langzaam steeds verder op de tijdlijn waardoor ook je beschaving zich langzaam ontwikkelt. Daarnaast wordt het geloof in hun god door deze kaarten beïnvloed waardoor je ook steeds meer goddelijke krachten ontvangt. Zo krijg je na een tijdje ‘de vinger van god’. Deze is niet om doelpunten mee te scoren maar om allerlei zaken mee te vernietigen. Bomen vliegen in de fik en huisjes ontploffen bij de aanraking van deze vinger, handig om oude huisjes te verwijderen als je nieuwe bouwtechnieken hebt ontdekt of gewoon omdat je de inwoners van je wereld zat bent.

Een kaartje! en ik was nog niet eens op vakantie

Een kaartje! en ik was nog niet op vakantie

We zitten nu echt al een redelijk eind in het spel en het begint steeds lastiger te worden om stickers te vinden. Ook daar heeft Godus wat op gevonden. Je kunt als je de haven bereikt met een bootje op ontdekkingsreis. Op de boot kun je in eerste instantie twintig volgelingen meenemen. Door een soort lemmings-achtige puzzels op te lossen kun je extra stickers verdienen om op je kaarten te plakken. Mocht een puzzel echter mislukken, dan moet je wachten tot deze verloren reizigers weer worden aangevuld.

Tot zo ver ben ik gekomen in Godus, althans in de laatste 2.0 update. 22Cans heeft tijdens de Early Access van de game op een gegeven ogenblik al het voorgaande overboord gegooid en is weer opnieuw begonnen. Ook is Godus een spel dat je af een toe een paar uur moet spelen. Het is tot nog toe niet een spel waar ik wekenlang aan ga zitten.

De tijdslijn waar alle kaartjes verzameld worden. Lekker stickers plakken

De tijdslijn waar alle kaartjes verzameld worden. Lekker stickers plakken

Ondanks dat Godus nog helemaal niet af is ben ik tot nog toe behoorlijk van het spel gecharmeerd. Ik ben dan ook benieuwd wat de toekomst ons gaat brengen. Volgens de meest recente berichten zal Godus op de PC en alle mobiele platformen verschijnen. Mede door de kennis, opgedaan in een eerder project van 22cans, Curiosity, moet er uiteindelijk een complete online wereld ontstaan waarbij wel acht miljoen spelers met elkaar verbonden zijn. Daarnaast zal niet alleen onze kijk op godgames worden veranderd, maar ook onze beleving van het Free-to-Play concept zoals we dat nu kennen. De game zal de markt veranderen met de introductie van Invest-to-play. Dat is een verdienmodel waarbij je geen geld moet betalen om verder te spelen, maar eentje waarbij je wilt betalen. Maar je weet het inmiddels hè: korreltje zout!

Powered By DT Author Box

Written by Martijn Schuurman

Martijn Schuurman

De baas van de hele Gamestalker bende. Martijn is dol op retro- en indiegames en het verzamelen daarvan. Hij is ook door de rest van Gamestalker redactie tot racegame specialist benoemd omdat hij ooit een stuurtje heeft gekocht.

Leave a Reply