Divinity: Original Sin – Review

Posted by & filed under .

Divinity Original Sin header 3

Zet je emmer op en slijp je hooivork, avontuur en antagonisme lonken in het schone Rivellon.

Het RPG-genre is eindelijk volwassen. Dat betekent verdoemde werelden, veel bloed en helden die hun emotionele volwassenheid uiten door in zo klein mogelijke maliënbikini’s rond te flaneren of hun onvree met doorrookte en whiskey-gesmeerde stemmen uit te grommen. Althans, dat is wat de grote uitgevers volwassen achten; seks en geweld.

Divinity - Original Sin - screenshot - 06

Even wat schilderijen kopen op de markt.

Larian pakt de zaken echter heel anders aan. Natuurlijk is Rivellon wel in gevaar, maar de personages die je speelt kleden zich behoorlijk en hebben normale stemmen, en dialogen zijn warempel grappig. Ze zijn het ook niet altijd met elkaar eens. Nu zijn we inmiddels wel van party-based RPG’s gewend dat er iemand in de groep zit die voor wat wrijving zorgt en waarmee we constant in discussie moeten over wat wel en niet moreel acceptabel is. We zijn echter niet gewend dat we zelf die stoorzender kunnen zijn. Twee personages creëer je aan het begin van het spel, de basis van je groep. Bij iedere dilemma dat om een keuze vraagt, kun je deze twee personages tegen elkaar uitspelen. Eerst proberen elkaar te overtuigen en vervolgens met een potje steen, papier, schaar het geschil beslechten. Het is een van de kleine aanpassingen die Larian op het traditionele RPG-genre maakt en eentje die uitstekend werkt.

Divinity - Original Sin - screenshot - 07

Ook benieuwd hoe dit gaat eindigen?

De echte reden om met jezelf in discussie te gaan is dat het systeem eigenlijk bedacht is voor co-op. Bij co-op RPG’s zullen de meeste mensen vooral aan MMO’s of aan Diablo-achtige hack ‘n slash vehikels denken waar je als een gek rondrent, alles afslacht en vervolgens een uur bezig bent om je loot uit te zoeken. Je doet het dan wel samen, maar behalve wat conversatie tijdens het sorteren van de buit voegt het niet heel veel toe. Je zou net zo goed allebei hetzelfde spel in singleplayer kunnen spelen en elkaar via Skype op de hoogte kunnen houden van je +1 consitution zijden monokini. Co-op in diepere RPG’s betekent doorgaans dat een persoon de groep bestuurt en dat de ander suggesties oppert en zo nu en dan in een gevecht wat mag doen. In Original Sin echter zijn beide spelers gelijk. Ieder heeft evenveel invloed op wat er gebeurt. Dat betekent ook dat terwijl de ene speler op de markt aan het winkelen is, de ander ergens kan inbreken of in een gevecht verzeild kan raken. In een co-op sessie met Martijn kwam het erop neer dat Martijn de rechtschapen altruïstische held speelde terwijl ik de egoïstische, alles-wat-los-en-vast-zit-stelende dief speelde. Met gepaste trots kan ik overigens melden dat ik Martijn ook aan het stelen heb weten te krijgen, al was er tegen die tijd dan niet veel te stelen meer over.

Divinity - Original Sin - screenshot - 01

Stiekem slapen in sluipmodus.

De toon van Divinity: Original Sin is, zoals daarstraks al even aangestipt, niet wat we gewend zijn van onze RPG’s. In plaats van dialogen vol pijn, woede en zogenaamd volwassen taalgebruik, bruist Original Sin van de humor. Woordspelingen te over en de personages zitten boordevol hypocrisie, vooroordelen, ijdelheid en intellect. Steel het dagboek van de officier van het legioen en lees tussen de beschrijvingen van strijd tegen ondoden dat hij weer prachtige vlinders heeft gezien. Kies de ‘pet pal’ perk en leer wat de lokale fauna zoal bezighoudt. Zelfs de lokroepen van de marktventers zijn komisch. Divinity: Original Sin is oprecht grappig en dat is een verademing in het huidig tijdsgewricht waarin volwassenheid lijkt te worden afgemeten aan hoeveel sombere clichés er in de dialogen verwerkt zijn.

Divinity - Original Sin - screenshot - 04

Hoe wilt u uw portie schaduwwezens?

Gevochten moet er natuurlijk ook worden. Larian beloofde eerder al ook dit spannend te maken, zowel in singleplayer als in co-op en daar zijn ze met vlag en wimpel in geslaagd. Natuurlijk is er het betere hak- en steekwerk met grote bijlen en zwaarden, maar de gevechten koment pas echt tot leven met behulp van magie. Van die eerste beloftes dat je water onder stroom zou kunnen zetten en een plas olie in een vuurpoel zou kunnen veranderen was niets gelogen. Sterker nog, de twee zijn zelfs te combineren. Steek de fik in een plas olie en zie tegenstanders in vlammen uitslaan. Blus dat vervolgens met regen en jaag een bliksemschicht door de nevel die daaruit ontstaat om een statische wolk te creëren. Ik moet in alle eerlijkheid bekennen dat ik het elementaire hakwerk nog nauwelijks heb getest en direct ben begonnen met elementaire magie. Derhalve zie ik niet echt hoe hakken met een zwaard kan tippen aan de vlammenzeeën, gifwolken en statische plassen. Al jaren beloven RPG’s dat je magie kunt gebruiken om het slagveld naar je hand te zetten maar dit is de eerste keer dat het écht werkt.

Divinity - Original Sin - screenshot - 05

Neem altijd advies van babbelende beelden.

Denk nu niet dat die mistwolken alleen handig zijn op het slagveld. Heb je je kans gemist om een hamer en wat klinknagels te stelen terwijl iedereen was afgeleid door het brandende schip? Geen zorgen, hul jezelf en de timmerman in nevels en sluip naderbij om er alsnog met de buit vandoor te gaan. Geef die hamer en klinknagels vervolgens door aan iemand die wat sjoege heeft van handvaardigheid en laat die er vervolgens lockpicks van maken om het slot open te peuteren van die deur waar je de sleutel niet voor kunt vinden. Dat is precies de kerngedachte van Divinity: Original Sin; vrijheid in een open wereld. Niet alleen de vrijheid om te gaan en staan waar je wilt, maar vrijheid om problemen te benaderen zoals je dat wilt. Hoe je de zaken ook aanpakt, er is altijd een manier om verder te komen, zelfs als je besluit dat het overzichtelijker is om iedereen in de stad aan je zwaard te rijgen of te onderwerpen aan je magische barbecuekrachten.

Divinity - Original Sin - screenshot - 03

Liar liar, church on fire.

Verwacht dan ook niet dat de game je aan het handje naar de oplossingen zal leiden. Geen grote pijlen of gloeiende sporen die aangeven waar je naartoe moet om dit of dat stukje van het verhaal op te lossen en verder te kunnen. Als een eindbaas te sterk is laat je hem links liggen en ga je door naar een ander gebied om nog even wat extra ervaring op te doen. Sterker nog, die eindbaas is helemaal geen eindbaas, er eindigt niets mee, het is gewoon een sterker poppetje dan de rest en je kunt altijd later terugkomen om hem genadeloos op z’n donder te geven.

Divinity - Original Sin - screenshot - 08

Zooo…de wereld redden dus.

Het enige dat ik Larian aan zou kunnen rekenen is dat ze soms iets door lijken te slaan. Puzzels met verscholen schakelaars achter schilderijen en drukgevoelige platen waar dingen op gezet moeten worden. Ieder hoekje zit er vol mee. Als ik me de ontwikkeling van Original Sin probeer voor te stellen zie ik een groep giechelende programmeurs en level designers die een lay-out bouwen en vervolgens kijken hoe ze alle paden zo obscuur mogelijk kunnen maken. Zoals echter al gezegd, als je de sleutel niet kunt vinden peuter je het slot open, of mep je de deur in elkaar, of zoek je een andere doorgang. Als je er écht niet uitkomt kun je altijd later nog een keer terugkomen, wellicht dat een frisse blik helpt. Bovendien is Original Sin overduidelijk met liefde en enthousiasme in elkaar gezet. Het durft origineel te zijn. Zo doet de muziek af en toe wat modern aan in tegenstelling tot de bombastische klassiek-georiënteerde soundtracks van andere fantasy RPG’s maar dat werkt voor mij eigenlijk uitstekend, het is goed gecomponeerd en onderstreept het unieke karakter van de game.

Powered By DT Author Box

Written by Dennis Bakker

Dennis Bakker

Een groot liefhebber van hardcore stealth en traditionele RPG’s, het liefst met lappen tekst en heel veel virtuele boeken om te lezen en verzamelen. Ook indiegames doen het bij hem goed, vooral om op zondag zijn zielenrust mee te vinden.

One Response to “Divinity: Original Sin – Review”

  1. Sander Sander

    Dat lijkt naar meer te smaken! En met een “Gamestalker Speelt”! Ik ga deze zeker op m’n wish-list zetten.

    Reply

Leave a Reply