Gears of War: Judgment – Review

Posted by & filed under .

Gears of War Judgement Header

Gears of War: Judgment komt eraan, ditmaal een samenwerking tussen Epic Games en People Can Fly. Het is ook het eerste deel in de serie waar Cliff Bleszinski niet bij betrokken is. Pepijn kijkt hoe dit nieuwste deel in de Gears of War sage stand houdt.

In 2006 kwamen we voor het eerst in aanraking met het concept van Emergence Day of E-Day, de dag dat de Locust Horde op de planeet Sera uit zogeheten Emergence Holes naar boven kroop en een massale aanval begon, daarbij de mensheid de oorlog verklarende. Zo werden we geïntroduceerd aan hoofrolspelers Marcus Phoenix en Dominic Santiago en kregen we de kans het offensief te starten tegen dit lelijke reptielenras.

Het eerste deel, Gears of War, wist faam te vergaren door de opvallende bloederige grafische elementen te combineren met snelle actie en een vloeiend cover-systeem. Naast de spectaculaire visuals, gegenereerd dankzij de Unreal Engine 3, werd er ook een solide multiplayer ervaring neergezet die de ruimte bood om gamers nog maanden of soms zelfs jaren te laten genieten van deze bijzondere wereld.

In het vervolg Gears of War 2 werd het grafische geheel nog wat opgepoetst, werden er wat nieuwe items toegevoegd waaronder de Horde modus, waarin je met een aantal vrienden in 50 waves de Locust terug de grond in moest knallen, kon de vijand als levend schild gebruikt worden en was er een scala aan nieuwe wapens beschikbaar. Het verhaal uit de singleplayer ervaring draaide voornamelijk om het stoppen van de Locust die trachtten alle grote menselijke steden tot zinken te brengen.

Een lekkere wandeling zit er voor onze veroordeelden niet in.

Een lekkere wandeling zit er voor onze veroordeelden niet in.

Gears of War 3 vormt de afsluiting van deze trilogie en stelt je eindelijk in de gelegenheid om voor eens en altijd af te rekenen met de koploopster van het hele stel, Koningin Myrrah. Afgezien van een lading nieuwe wapens, monsters, levels en een uitbreiding van de Horde mode was de Beast modus, waarin je als een lid van de Locust Horde de mensheid af kon straffen, de grote nieuwe toevoeging aan het derde deel.

Niet alleen bood Gears of War 3 een tiental nieuwe toevoegingen aan het alreeds imposante Gears of War universum, maar is het nog steeds een van de grafische hoogstandjes uit de 360 stal. Ondertussen zijn we weer een aantal jaren verder en is het nieuwste deel uit deze reeks, Gears of War: Judgment, klaargestoomd door het samenwerkingsverband tussen Epic Games en People Can Fly.

Gears of War: Judgment is verhaaltechnisch gezien de voorloper van het Gears of War drieluik en beschrijft de gebeurtenissen die hebben geleid tot het terecht staan van het Kilo Squad team. Een voor een zullen de leden, Damon Baird, Sofia Hendrik, Garron Paduk en Augustus Cole, hun verhaal houden over wat er precies is gebeurd. De levels van de campaign zijn ook zo opgebouwd dat elke bekentenis een chapter uit de campaign vormt met natuurlijk een finale die zich afspeelt ten tijde van het tribunaal zelf.

Mijn persoonlijke schildknaap.

Mijn persoonlijke schildknaap.

Het eerste dat opvalt als je het spel opstart is dat de menustructuur wel erg veel wegheeft van het voorgaande deel. Niet dat dit per se een nadeel is, want het menu uit deel 3 was vrij eenvoudig te navigeren en hoefde verder niet echt aangepast te worden. Een kleine verandering komt in de vorm van het karakter menu waarin je, net als bij het Stats & Awards, tussen tabbladen kunt wisselen om wapen- en karakterskins, karakters en een nieuw onderdeel, de prijzenkisten te bekijken. Deze kisten ontgrendel je door de straten schoon te vegen van Locust. Ze zijn er in verschillende maten van zeldzaamheid en des te zeldzamer de kist, des te beter de opbrengst.

Grafisch ziet ook dit spel er erg gelikt uit en overtreft het op sommige vlakken, zoals de physics, het aantal textures en de kwaliteit particles, duidelijk zijn voorganger. Eerlijk is eerlijk, ik had persoonlijk niet verwacht dat ze dit nog uit een 360 spel konden persen. Hetzelfde gevoel wat ik overigens ook al bij het derde deel had. Wat meteen de aandacht trekt zodra je de campaign hebt opgestart, is dat er ineens een drietal sterren in de linkerbovenhoek van het scherm zijn geplakt. Naarmate je meer headshots maakt, vijanden opblaast met granaten en executies verricht, vult deze meter ook steeds meer op. Door voldoende sterren te verzamelen kun je extra items vrijspelen waaronder nieuwe skins en karakters en een uitbreiding op de campaign, de Aftermath mode.

Een tweede toevoeging aan de singleplayer is dat je op bepaalde punten in het spel, door in de buurt van het Gears logo te komen, de mogelijkheid krijgt om te kiezen voor een extra uitdaging. Het Declassified Testimony systeem wordt dit genoemd. Het verhaal berust immers op de terechtstelling van Kilo Squad en met dit nieuwe systeem krijg je de kans om echt te vertellen wat er heeft plaatsgevonden. Door dit systeem te activeren zullen bepaalde Locust vervangen worden door zwaardere varianten, zal er ineens een mist komen te hangen in het level of krijg je last van zware tegenwind.

Wat nou cover, de Booshka doet het vuile werk.

Wat nou cover, de Booshka doet het vuile werk.

Deze Declassified modus geeft het spel vaak een wat vlotter gevoel alsof je een game uit de arcadehal aan het spelen bent. Normaal zou ik hier niets op tegen hebben, zeker niet met die extra uitdaging, maar ik geef de voorkeur aan een wat loggere en tragere Gears of War. Later in het spel zul je ook af en toe geforceerd worden een bepaalde plek te verdedigen wat zo nu en dan erg doet denken aan de Horde mode uit de voorgaande delen.

Een minder leuke toevoeging is dat je na elk segment een score te zien krijgt van hoe goed je gepresteerd hebt in dat stukje. Hierdoor wordt je een beetje uit de ervaring gezogen. Daarnaast zou het ook wat logischer zijn geweest als dit menu alleen aan het eind van elk hoofdstuk aan je werd gepresenteerd. Een aantal andere minpunten zijn de mogelijkheid om maximaal twee wapens bij je te dragen, het wisselen van wapens door middel van de Y-knop in plaats van de vierpuntdruktoets en het werpen van granaten is verplaatst naar de LB-knop.

Het zijn misschien kleine ergernissen, maar als je erg gewend was aan de oude besturing uit de Gears of War trilogie is het wel even wennen. Zeker ook omdat er op het moment geen mogelijkheid wordt geboden om naar de vertrouwde besturing terug te keren. Gelukkig kent het spel ook een aantal interessante toevoegingen, zoals het nieuwe middenafstand sluipschuttersgeweer Markza, dat een beetje tussen de sniper en Hammerburst in zit, de granaatwerper Booshka met weerkaatsende projectielen en, het kon haast niet uitblijven, de Tripwire kruisboog. In 2012 was de boog al aardig populair in games als Assassin’s Creed III, Dishonored en Far Cry 3 en deze trend is met Crysis 3, Tomb Raider en nu ook Gears of War: Judgement, verlengd naar 2013, nu officieel het tweede jaar van de (kruis)boog.

De dolgedraaide Lambent zijn gelukkig slechts in kleine getale aanwezig.

De dolgedraaide Lambent zijn gelukkig slechts in kleine getale aanwezig.

Met deze kruisboog kun je een explosieve lading in objecten schieten die een infrarode struikeldraad uitzendt en afgaat zodra deze verbroken wordt. Een opmerkelijke verandering is dat ze het afgezaagde dubbelloops jachtgeweer, alsof die niet al te krachtig was in het voorgaande deel, een extra oplapbeurt gegeven hebben waardoor je nu twee keer kunt schieten met het kreng voordat je hoeft te herladen. De trekker is wel gevoeliger geworden, dus voordat je er erg in hebt ben je die tweede lading ook meteen weer kwijt. Ook hebben ze iets aan de schade die het wapen uitdeelt gesleuteld, waardoor het iets minder effectief is dan in Gears of War 3.

Qua kanonnenvlees is alleen de Rager, een Locust die kan transformeren tot een bruut, razend gedrocht, aan het rijtje gespuis toegevoegd. Om de Locust wat extra op te leuken hebben sommige forsere vijanden wel extra uitrusting gekregen waardoor ze minder snel tegen de vlakte gaan. En natuurlijk staat er aan het einde van de rit nog een leuke verassing op je te wachten onder begeleiding van generaal Karn. Het enige dat ik een beetje mis in de campaign ervaring zijn de gevechten met buitengewone monsters als de Brumak, de Corpser of de Leviathan.

Als je eenmaal door de 6 hoofdstukken van de Judgment campaign gewandeld bent en voldoende sterren (lees: 40 sterren) verzameld hebt, kun je aan het tweede onderdeel van de singleplayer beginnen, het eerdergenoemde Aftermath. Je zou overigens ook al eerder kunnen besluiten, bij het halen van de nodige sterren, om de eerste campaign af te kappen en aan dit nieuwe stuk te beginnen. Dit onderdeel speelt zich ten tijde van Gears of War 3 af, 20 jaar na de gebeurtenissen uit het Judgment gedeelte, wanneer Baird en Cole versterking gaan halen ter ondersteuning van de tocht van Phoenix en Santiago naar het eiland Azura.

Even op adem komen genietend van het uitzicht.

Even op adem komen, genietend van het uitzicht.

Het biedt de speler een andere invalshoek op de gebeurtenissen uit het vorige deel, een belevenis die daardoor wat dichter bij Gears of War 3 staat, zowel qua gameplay als omgeving. Jammer genoeg is deze ervaring echter van korte duur en zullen we het moeten stellen met hooguit anderhalve chapter aan content. Ik had mij overigens ook wel afgevraagd of een volledige campaign bestaande uit 5 of 6 hoofdstukken wel binnen dat venster had gepast.

Afgezien van het grafische spektakel mist de singleplayer ervaring wel de charmes die zijn voorgangers wisten te creëren. Zo zijn er momenten dat vijanden oneindig blijven respawnen als je niet voorbij een bepaalde onzichtbare muur komt, wordt het soms een beetje te hectisch op de hard en insane moeilijkheidsgraden als je Declassified Testimony gebruikt en zijn de regelmatig terugkerende kleinere segmenten waar de campaign in is opgedeeld niet wat je verwacht van een Gears of War game.

Het is al enige tijd bekend dat People Can Fly, die in het verleden voornamelijk aan de Gears of War DLC hebben gewerkt, de touwtjes in handen hebben genomen van het singleplayer deel. Misschien was het beter geweest als Epic toch iets meer invloed had uitgeoefend op de campaign. Ze gaan met deze singleplayer ervaring in ieder geval een kant op die ik als Gears liefhebber liever niet zou zien. Nu maar hopen dat ze in het volgende deel, dat waarschijnlijk al gepland staat voor de opvolger van de 360, weer terugkeren naar het slomere Gears werk met brutere vijanden, grotere gebieden, zonder sterren en menu’s om de seconde.

Een goed geplaatst schot en weg is ie.

Een goed geplaatst schot en weg is ‘ie.

Daarnaast staat aan de andere kant van het spectrum nog het multiplayer gedeelte met de nieuwe Survival  modus, wat veel weg heeft van een afgeslankte versie van de Horde mode uit deel 2 en 3, en een viertal versus modi –  Overrun, Free-for-All, Domination en Team Deathmatch – waarbij vooral de eerste twee onderdelen afwijken van de bekende Gears of War formule.

Overrun levert de vermakelijke maar chaotische kruising tussen Beast en Horde mode op, waarbij je in teams van vijf zult strijden om het verdedigen of juist het aanvallen van 2 Emergence Holes en uiteindelijk de generator die de satelliet-laser Hammer of Dawn aandrijft. Niet alleen kun je als Locust, net als in de Beast mode, uit verschillende soorten kiezen maar ook de menselijke COG zijn onderverdeelt in een aantal klassen – Engineer, Soldier, Medic en Scout – wat de dynamiek van de gameplay zeer ten goede komt.

In Survival gaat het om het overleven van slechts tien waves in plaats van de 50 waves die The Horde kenmerkt. Het ontwerp heeft verder veel weg van het gesloten houden van Emergence Holes en het beschermen van de generator net als in Overrun. Ondanks de hogere moeilijkheidsgraad mis ik wel de extra waves en de toevoeging van het opzetten van vestingwerken die de Horde mode in het derde deel zo interessant maakte. Voor de mensen die alvast willen oefenen voordat ze online gaan of die überhaupt alleen offline willen spelen, heeft Epic ditmaal bots toegevoegd. Als teamleden heb je er vaak niet zoveel aan maar als je net wat vrienden te kort komt voor een lokale LAN sessie is het best wel handig.

Deze jongen krijgen ze niet klein.

Deze jongen krijgen ze niet klein.

Aan de acht multiplayer maps die onderverdeeld zijn in vier levels voor Overrun en Surival en de andere vier voor de rest, hadden ze wat mij betreft nog wat velden mogen toevoegen. In de loop der tijd zullen met de nodige DLC’s natuurlijk een hoop nieuwe maps worden uitgebracht, maar de slechts 8 kaarten waar je het in het begin mee moet stellen is op zijn zacht gezegd best magertjes te noemen.

Afgezien van de verandering van het knoppenschema voelt de speelstijl een tikkeltje vlotter aan dan zijn voorganger, zijn er een aantal interessante nieuwe wapens toegevoegd en heeft de grafische schil een extra boost gekregen. Het cover-systeem werkt nog net zo goed als voorheen en dat zal ook zeker nodig zijn op de hoogste moeilijkheidsgraad als je het nieuwe Declassified Testimony systeem geactiveerd hebt.

Het slachten van Locust in de singleplayer is nog net zo vermakelijk als altijd en gelukkig zitten er niet van die on-the-rails momenten in als het mijn-karretje uit deel 1 of de boottocht in deel 3. Jammer genoeg is er niet voldoende variatie toegevoegd aan het level design zelf waardoor het af en toe een beetje te veel op elkaar begint te lijken.

Gears of War: Judgment is helaas niet meer dan een aardige toevoeging op de Gears of War trilogie dat door een tegenvallende singleplayer, die wat tammer aanvoelt mede door de ontbrekende spectaculaire monsters, de grotendeels afwezigheid van grootschalige panorama’s en het overbodige scoresysteem, niet de status van de voorgaande delen weet te behalen. De multiplayer is weliswaar gevarieerd genoeg dankzij een aantal nieuwe modi – Overrun, Free-For-All en Survival – om je nog maanden zoet te houden. Echter is deze versie niet voor iedereen weggelegd aangezien het dichter bij de Gears of War 3 speelstijl ligt dan de eerdere delen. Nu maar hopen dat de toekomst onder leiding van de volgende generatie consoles meer perspectief biedt op een Gears of War wereld die grandiozer en afwisselender is in zijn opzet.

In your face!

In your face!

Written by Pepijn Damen

Pepijn Damen

Een fan van het betere beuk- en hakwerk, Pepijn zal altijd de lompe tank kiezen als hem de keuze geboden wordt. Naast de klappergames wordt hij ook erg blij van een goede Halo game op zijn tijd, waarbij de frontale aanval een vertrouwde tactiek blijft.

7 Responses to “Gears of War: Judgment – Review”

Leave a Reply