Halo 4 review – deel 1

Posted by & filed under .

Over een kleine week zal Halo 4 eindelijk speelbaar zijn voor het grote publiek en kunnen we ons weer helemaal verliezen in een nieuw deel uit deze populaire scifi shooter. Master Chief zit dan inmiddels alweer vijf jaar opgesloten in cryostase, hoog tijd dat we onze oude kameraad weer aan het werk zetten.

Een aantal onder jullie zullen zich vast afvragen waarom er een deel 1 achter de kop van deze titel staat. De reden hiervoor is eigenlijk vrij simpel aangezien de multiplayer onderdelen wat meer tijd nodig hebben om een oordeel over te kunnen geven, zal ik deze op een later tijdstip dit jaar de revu laten passeren.

Dawn

Net zoals in alle andere delen is het ook ditmaal weer mogelijk om te kiezen uit de vier bekende moeilijkheidsgraden easy, normal, heroic en legendary. 343 Industries zelf raadt aan om met normal te beginnen, ervaring leert ons dat heroic de gulden middenweg is maar dat ik persoonlijk wel hou van een extra schep erbovenop dus dan beland de keuze al snel weer op legendary. Voor de echte waaghalzen zijn er altijd nog de schedels die je aan kunt zetten om de vijanden extra vuurkracht, een extra schild of bijvoorbeeld meer levenslijn te geven maar toch als je voor het eerst speelt kun je voor de ervaring beter voor heroic-legendary kiezen zonder schedels.

Wat ik wel mis en waar ik in het verleden best plezier aan heb beleefd is de theater modus. Deze zit overigens wel in de multiplayer modus. Zoals ook al in eerdere beelden te zien is begin je de campaign op het half verwoeste fregat Foward unto Dawn. Ik zal niet al te veel loslaten over het verhaal, omdat dat zonde is en het natuurlijk veel leuker is om dat zelf te beleven.

Requiem

Wat mij wel opviel is dat schrijvers bij 343 Industries beter hun best hebben gedaan om het verhaal boeiend te houden en vooral ook met meer menselijke emoties dan Bungie dat deed. Dat is stiekem ook wel te wijden aan de betere gelaatsuitdrukkingen tijdens de real-time cutscenes en zeker ook doordat de engine er gewoon gelikter uitziet.

In het eerste level, Dawn, moet je zien te ontsnappen van de Foward unto Dawn. Grafisch ziet het er zeer indrukwekkend uit, temeer daar het draait op zeven jaar oude hardware. Je wordt dan ook vrij snel geconfronteerd met de bekende Covenant bestaande uit de Grunts, Jackals en Elites. Qua uiterlijk zijn ze iets veranderd, maar verder gedragen ze zich niet veel anders dan voorgaande delen. Wat wel leuk gedaan was en wat pas laat ook in Halo: Reach een keer voorkwam, is dat je halverwege het level door een luchtsluis gaat en meteen te maken krijg met een andere zwaartekracht.

Dawn is verder niet al te lang maar laat een goede indruk achter en heeft ook veel weg van het eerste level van Halo: Combat Evolved, Pilar of Autumn. Daarmee is de toon dus gezet en speelt er gelijk de vraag, die ik overigens in mijn achterhoofd elke keer heb, of dit wel eens Halo: CE zou kunnen evenaren?

Requiem, het tweede level begint in ieder geval goed met een mooie sfeer en binnen de kortste keren zit je in een Warthog. Vergeleken met het voorgaande level is deze vrij groot maar blijft ondanks de grootte de grafische kwaliteit vrij goed overeind staan. Wat mij vooral verbaasde was dat er eindelijk weer eens een fatsoenlijke brug in Halo 4 zit om op te knokken sinds de brug uit het level Assault on the Control Room in Halo: CE.

Requiem

Pas in het derde level, Forerunner, kom je voor het eerst in aanraking met de nieuwe vijand, de Prometheans. Deze bestaan net als de Covenant uit verschillende klasses met verscheidene rangen. Net zoals de Grunts de voetsoldaatjes zijn van de Covenant, zijn de Crawlers dat voor de Prometheans. Je legt ze vrij snel om met een goed gemikt schot in de bek, maar ze zijn vrij snel en komen vaak in grote getale aanrennen, of het nu via de grond is of via de muur, dat maakt ze niet uit.

Daarnaast heb je nog de Watchers en de Knights. De Watchers zijn er voornamelijk om de Knights te beschermen door schilden op te werpen en granaten terug te gooien. Een beetje net zoals de Engineers dat deden voor de Grunts, Jackals en Brutes in Halo 3: ODST. Er zitten gelukkig geen Brutes in Halo 4 en 343 Industries heeft dan ook een betere vervanger gevonden in de Knights. Ze hebben best wat weg van de Elites alleen dan een soort van vernieuwde versie 2.0. Ze zijn sneller, beweeglijker en kunnen bij het minste of geringste ineens voor je neus verschijnen. Gelukkig werkt de noob-combo ook op deze lelijkerds, want dat zul je hard nodig hebben op de hogere niveaus.

Forerunner

Ook de wapens van deze nieuwe vijand zijn op zijn minst interessant te noemen, al is het alleen maar vanwege hun transformer-achtige trekjes zodra je er eentje oppakt en ze uit het niets in een wapen veranderen. Namen als Boltshot (Pistol), Supressor (Assault Rifle), Scattershot (Shotgun), Lightrifle (Battle Rifle) en Binary Rifle (Sniper Rifle) kun je één op één vertalen, zoals ik ook heb gedaan, naar het UNSC wapenarsenaal. Het Incineration Cannon (High-Explosive Munitions Rifle) kent niet echt een equivalent, maar werkt erg prettig en zal zeker indruk maken zodra je er een vijand mee wegblaast.

De variatie in levels was tot op heden erg goed. Eerst op een ruimte fregat, daarna op de planeet Requiem met grote open stukken afgewisseld door smallere kleinere ruimtes en Forerunner met zijn kloven, de mogelijkheid om de Banshee te gebruiken en de confrontatie met nieuwe vijanden. Ik zal niet alle levels even gedetailleerd gaan behandelen omdat ik dan net zo goed een boekwerk zou kunnen gaan schrijven, maar zal er wel een aantal even kort uitlichten.

Infinity

De volgende twee levels zijn Infinity en Reclaimer waarin je vanuit een ware jungle die we kennen uit de E3 2012 stage demo belanden in de Infinity zelf en we voor het eerst een Mantis mogen bedienen, tot een groot open gebied in de woestijn waar de tanks je om de oren vliegen. Allemaal best imposant en zeker gevarieerd te noemen. Als je dit vergelijkt met de level designs uit Halo 2, Halo 3, Halo: Reach of zelfs Halo: CE dan is Halo 4 zeker in het voordeel. Alleen Halo 3: ODST ontspringt de dans hiermee, maar ik moet eerlijk toegeven dat de levels daarvan wel vrij kort waren en lang niet zo gevarieerd als die in dit nieuwe deel.

Reclaimer

Ook de latere levels als Shutdown, Composer en Midnight zijn net zo afwisselend te noemen. Zeker Composer, dat plaatsvindt op een wetenschappelijk ruimtestation en er wat mij betreft uitschiet qua design, is erg vermakelijk. De tijd zal het leren of deze levels net zo leuk blijven om steeds weer opnieuw te spelen zoals bijvoorbeeld de levels The Silent Cartographer, Truth and Reconciliation of het eerder genoemde Assault on the Control Room uit Halo: CE.

Elke keer wanneer er een nieuwe Halo game uitkomt ben ik benieuwd naar de volgorde waarin ik het nieuwe deel kan rangschikken in de serie en dan doel ik op de single-player ordening. Als je naar de multiplayer kijkt is dit een heel ander plaatje, maar daar kom ik nog op terug in deel 2 van deze review. Nadat Reach uitkwam is deze persoonlijke rangorde veranderd naar als eerste Halo: CE, Halo Reach, Halo 3 – Halo 3: ODST en dan pas Halo 2. Als ik Halo 4 ergens in het rijtje zou moeten plaatsen van Halo: CE tot en met Halo: Reach, dan zou ik hem op dit moment nét na Halo: CE zetten. Het zou mij niet verbazen als hier in de loop der tijd verandering in komt, maar voorlopig zit Halo 4 vrij goed.

Composer

Om even kort iets over het einde te zeggen zonder al te veel te verpesten, het stelt niet teleur. Het is zeker geen Tartarus gevecht uit Halo 2, maar jammer genoeg ook niet zo episch als Halo: CE of Halo 3. Van die Warthog sprints hebben we er natuurlijk al twee achter de rug dus verandering van spijs doet gelukkig wel eten.

Alleen naar de campaign kijkend kan ik zeggen dat ik best verrast ben, mede ook omdat de verwachtingen vrij hoog waren omtrent dit nieuwe deel na het zien van de eerste beelden tijdens afgelopen E3. 343 Industries is ook nog eens een nieuw team, wat weliswaar is samengesteld uit de crème de la crème van de gamesindustrie, maar zonder enig ander project afgerond te hebben is dit best een knap staaltje werk.

Midnight

Maar ja, Microsoft zwemt in een bak, zeg maar gerust tanker, met geld waar nu een redelijke hap uit is genomen door het opzetten van dit nieuwe team, de reclamecampagne en alles eromheen, dus het zou vrij zuur zijn geweest als dit verkeerd voor ze had uitgepakt. Ik kan in ieder geval de fans die benieuwd zijn naar de campaign gerust stellen door te zeggen dat het wachten de moeite waard is geweest. Alle andere gamers die wel in zijn voor een leuk avontuur met veel afwisseling en goede AI kan ik het ook aanraden, maar als je nooit een fan bent geweest van de serie zal dit deel je waarschijnlijk ook niet kunnen bekoren. Geniet ervan 6 november en laat maar ons weten wat je er zelf van vond.

Written by Pepijn Damen

Pepijn Damen

Een fan van het betere beuk- en hakwerk, Pepijn zal altijd de lompe tank kiezen als hem de keuze geboden wordt. Naast de klappergames wordt hij ook erg blij van een goede Halo game op zijn tijd, waarbij de frontale aanval een vertrouwde tactiek blijft.

25 Responses to “Halo 4 review – deel 1”

  1. Sander Sander

    Het lijstje met uitslagen van Halo 4 reviews is een mooie bron voor hyperlinks naar Gamestalker. Leuk dat jullie als Nederlandstalige site ertussen zijn gekomen!

    Reply
  2. Pepijn Damen Pepijn Damen

    Bedankt inderdaad. Ik moet toegeven dat ik eerlijk gezegd ook wel trots ben op al die vermeldingen :).

    Reply

Leave a Reply