Jonesing for Indies: Paper Sorcerer

Posted by & filed under .

Paper Sorcerer headerPaper Sorcerer is een first-person ‘dungeon crawler’ RPG die inspiratie put uit titels zoals de Wizardry reeks en Shadowgate uit 1987, maar dan in een modern jasje met een zeer opvallende papieren tekenstijl. Aangezien Legend of Grimrock mij erg beviel vorig jaar, was ik direct razend benieuwd.

Met de Wizardry games heb ik eerlijk gezegd erg weinig ervaring, maar Shadowgate heb ik lang, lang geleden met plezier op de NES gespeeld. Ik heb er in ieder geval goede herinneringen aan, al kwam het toen al (ergens begin jaren negentig) gedateerd over en zal het tegenwoordig niet meer dezelfde charme bezitten. Paper Sorcerer heeft in juli 2012 succesvol een Kickstarter campagne afgerond. Met de extra middelen die Kickstarter bood heeft eenmansstudio Ultra Runaway Games de game een stuk verder en beter uitgewerkt dan op voorhand mogelijk werd geacht en verscheen het begin deze maand DRM-vrij voor PC, Mac en Linux. Met een vraagprijs van slechts 5 dollar hoef je het voor het geld zeker niet te laten. Jesse Gallagher, de maker van Paper Sorcerer, is inmiddels druk bezig met een tablet versie. Dit genre zou daar bij uitstek geschikt voor moeten zijn, maar ik heb lekker ouderwets de Windows versie gespeeld.

Paper Sorcerer intro

Het groepje standaard RPG helden op weg om de hoofdrolspeler van Paper Sorcerer te bevechten.

De intro van Paper Sorcerer vertelt het standaard verhaal van een groepje avonturiers die in opdracht van de koning een queeste aanvaarden om een kwaadaardige tovenaar te verslaan. Na een lange tocht weten deze helden de tovenaar in een magisch boek gevangen te zetten waarna de game pas echt kan beginnen. Paper Sorcerer doet namelijk iets wat je niet al te vaak ziet in videogames: je speelt als de eindbaas, de kwaadaardige tovenaar die in de intro verslagen werd. Het magische boek dient als een meerdimensionale gevangenis waar alle gedrochten en boze krachten die het koninkrijk bedreigen naartoe verbannen worden. Zo ook de tovenaar en dit verklaart ook heel netjes de visuele vormgeving van de game, wat de tekenstijl gelijk een stuk interessanter maakt.

Paper Sorcerer Miller time

Miller time.

De visuele vormgeving van Paper Sorcerer komt inderdaad over alsof je naar papier kijkt, de witte vlakken in de omgeving zijn dan ook niet fel wit ,maar neigen naar beige. Dat voorkomt trouwens ook dat je gevoelsmatig naar een fel beeld zit te staren. De tekenstijl van deze omgevingen en de personages vullen deze vormgeving perfect aan, met een stijl die sterk doet denken aan Frank Miller met zijn Sin City stripreeks. In plaats van geharde criminelen in een noir sfeertje toont Paper Sorcerer ons hoe het er ongeveer uit zou moeten zien als Miller zich ooit aan een fantasy verhaal zou wagen. Het ziet er fantastisch uit en ook al zijn de animatieframes minimaal tijdens de gevechten waarbij je tegenstanders netjes op een rijtje staan (JRPG spelers kennen dit ook van bijvoorbeeld Dragon Quest), dit past perfect bij het genre en het concept van bewegende inkttekeningen.

De gameplay lijkt nog het meest op wat ik me herinner van mijn bescheiden Wizardry speeltijd. Je verkent iedere verdieping van een gigantische kerker om zo steeds hoger te komen. Dit doe je net als in Legend of Grimrock in first-person, maar je loopt hier niet vakje per vakje. Met de WASD en muis besturing loop je net zo vloeiend rond als je van een standaard first-person game zou verwachten. Je plundert containers en onderzoekt voorwerpen door erop te klikken en zo nu en dan zie je een zwarte rookwolk ergens hangen. Deze wolk geeft een groep vijanden weer, de gevechten zijn dus niet willekeurig en kunnen vermeden worden, maar je weet niet van tevoren wat je aan zult treffen. Een enkele relatief zwakke tegenstander of vier tot de tanden bewapende elite ridders? Stap in de zwarte mist en je weet het pas wanneer ze voor je staan, klaar om jou te versnipperen.

Paper Sorcerer Minotaur attack

De Minotaurus hakt erop los.

Als de grote boze eindbaas van een voorgaande queeste heb je natuurlijk geen groepje avonturiers bij je om gezamenlijk de kerkers te verkennen. Je kunt echter wel monsters oproepen, ‘summon creature’ heet dat in correct RPG taalgebruik. Deze opgeroepen monsters moet je met zorg selecteren uit een aanzienlijke lange lijst, want ze worden permanent aan je spelersgroep toegevoegd. Na de eerste paar niveau’s in de kerker heb je drie à vier personages om uit te kiezen en het duurt relatief lang voordat de potentiële keuzes veel uitgebreider worden. Een goede balans samenstellen is dus een vereiste, naast de tovenaar zelf lopen er drie wezens gezellig met je mee. Mijn eerste keus viel op een uit de kluiten gewassen Minotaurus met een bijl, die laat ik lekker tanken, een assassin Troll die razendsnel kan toeslaan en critical hits die armour negeren kan toebrengen, en een Cultist met een hele hoge defense en verschillende buff- en healingspreuken. Dat lijkt tot nu toe goed te werken, maar het is wel vrij pittig.

De gevechten zelf zijn turn-based, personages ondernemen actie op basis van hun stats en eventuele schade wordt verrekend met de defense waarde. Tref je dus een tegenstander met een heel dik harnas, dan is zijn defense waarde erg hoog. Je aanvallen zullen aanvankelijk slechts zijn defense waarde schade toebrengen totdat deze laag genoeg is om ook zijn daadwerkelijke hit points aan te vallen. Simpel gezegd moet je aanval hoger zijn dan het totaal van zijn defense, het verschil is vervolgens de schade die je toebrengt aan zijn levensmeter. Natuurlijk heb jij als tovenaar allerlei leuke spreuken die dit alles omzeilen of zelfs een negatieve status veroorzaken die geleidelijk HP wegsnoept bij iedere beurt, en heb je ook ruim keuze uit verschillende summon creatures die eveneens allerlei magie tot hun beschikking hebben. Zoals de eerder genoemde Cultist, die kan de defense waarde van je party herstellen of tijdelijk iemands strength verhogen, die van mijn stompende Minotaurus bijvoorbeeld.

Paper Sorcerer bonuskerker

De bonuskerker heeft zijn eigen kleurenpalet, maar het blijft papier.

Tussendoor kun je vrijuit terug reizen naar een vaste thuisbasis waar je kunt rusten, inkopen doen en met personages praten. Er is zelfs een optionele bonuskerker die je vanuit je thuisbasis kunt verkennen voor een extra uitdaging, meer ervaringspunten en opvallende bonusvoorwerpen. Het is duidelijk dat Jesse Gallagher een liefhebber is van het genre, en in de originele setting en vormgeving van Paper Sorcerer zoveel mogelijk van de bekende elementen uit dergelijke games heeft willen stoppen. Bijna allemaal met groot succes, het enige waar ik mijn vraagtekens bij zet is de muziek. Die zal wellicht voor anderen een soort midi-nostalgie oproepen, maar mij ging het alleen maar steeds meer irriteren naarmate de game vorderde. Jammer genoeg zit er geen optie in de game om de muziek uit te zetten, maar aangezien Gallagher constant updates uit lijkt te brengen die veranderingen aanbrengen op basis van feedback, ga ik er wel vanuit dat dit probleem ooit opgelost zal worden. Zo niet, dan is het voor alsnog mij geen reden om de game dan maar over te slaan. Daar is Paper Sorcerer te leuk voor.

Voor zowel nostalgische ouwe gamers die bekend zijn met het genre als nieuwkomers die nooit echt Wizardry hebben gespeeld, lijkt Paper Sorcerer een ideale keuze om oude tijden te doen herleven. Het speel erg lekker weg, de gevechten kunnen  behoorlijk taai zijn maar wel op een goede manier waardoor tactisch denken aangemoedigd wordt en de visuele vormgeving is zoals gezegd subliem. Je kunt Paper Sorcerer nu al kopen op de officiële website, dit levert een DRM-vrije versie voor Windows, Mac en Linux op. Verder is Paper Sorcerer inmiddels te vinden op Steam Greenlight en heeft Gallagher toegezegd dat iedereen desgewenst een Steam code kan krijgen wanneer de Greenlight procedure succesvol wordt afgesloten. Mocht je nog steeds niet overtuigd zijn ondanks mijn lovende woorden en de lage prijs, dan kun je hier in je browser een demo spelen of hier de demo downloaden en lokaal spelen.

Paper Sorcerer battle

Powered By DT Author Box

Written by Daudi Goncalves

Daudi Goncalves

Voor een goede stealth game of traditionele RPG mag je hem ‘s nachts wakker maken. Hij doet verder niets liever dan high-end gaming PC’s bouwen om daar vervolgens oude 2D games uit de jaren 90 op te spelen.

Leave a Reply