Klapper Woensdag – Battletoads in Battlemaniacs

Posted by & filed under .

klapper woensdag header2In de vorige Klapper Woensdag blikte ik al even terug op een van de games uit de Battletoads-saga en voerden Rash en Zitz ons langs een aantal pittige uitdagingen om hun beste maatje Pimple en prinses Angelica te bevrijden van de Dark Queen. Ontwikkelaar Rare stond in die tijd garant voor een van de meest zenuwslopende platform secties uit de gamesindustrie.

Wat voor velen in 1991 begon als een pijnlijke overlevingservaring op het Nintendo Entertainment Systeem, vloeide een tweetal jaar later over in een behapbaar klapperfestijn op de Super Nintendo. De Engelse studio toonde met Battletoads al aan dat ze een mooie combinatie tussen de platform en beat’em upgenres wisten om te vormen tot iets speciaals. Met de release van Battletoads in Battlemaniacs op de Super Nintendo probeerden ze deze alreeds succesvolle reeks enigszins toegankelijker te maken voor een groter publiek.

In Battletoads in Battlemaniacs laat ons kwaakaardige groene drietal wederom zien hoe je het beste kan afrekenen met mislukte varkens en afgedroogde skeletten. Echter zijn de rollen ditmaal iets anders verdeels en is het niet Pimple die gekidnapt is door de Dark Queen (in samenwerking met tweederangs slechterik Silas Volkmire), maar wordt Zitz ontvoerd door haar handlangers. Er zit natuurlijk weer een ontzettend spannende reden aan vast waarom Zitz zich heeft laten kidnappen.

Pimple ramt erop los!

Pimple ramt erop los!

Zo is de dochter van de CEO van de Psicone Corporatie, het bedrijf dat verantwoordelijk is voor het tot leven wekken van het virtual reality systeem T.R.I.P.S. (Total Reality Integrated Playing System) 21, ontvoerd door een van de personages uit de game wereld ‘The Gamescape’. Zitz werd bewusteloos geslagen toen hij haar trachtte te redden. Natuurlijk laten onze helden het hier niet bij zitten en treden de overgebleven Rash en Pimple ook ‘The Gamescape’ binnen.

Met de introductie van Silas, Psicone en het T.R.I.P.S. 21 systeem neemt Battlemaniacs een aantal concepten uit de strip van de strip Battletoads, die verscheen in nummer 25 van het tijdschrift Nintendo Power. Het verhaal krijgt hierdoor misschien wat meer volume, maar de echte beat’em up fanaten gaat het natuurlijk vooral om het uitdelen van een hele lading rake klappen.

Ook deze game weet weer een mooie balans te vinden tussen de platformgedeeltes en de klap-maar-raakgebieden die door het zes levels tellende avontuur verweven zitten. Daarbij keren een aantal bekende scènes uit de NES-klassieker terug in deze Super Nintendoiteratie en mogen we de race tegen de rat, de gehate slangenkuil en de muurontwijksensatie uit het voormalige derde level nog eens dunnetjes over doen. Ook het level waarin je afzakt met een stuk touw keert terug.

Alleen zullen spelers ditmaal wat comfortabeler aan hun afdaling kunnen beginnen omdat het touw ingeruild is voor een anti-zwaartekrachtplatform. Battlemaniacs mag dan misschien wel qua opzet verdacht veel weg hebben van zijn oudere broertje, als je er eenmaal mee aan de slag gaat kom je er al snel achter dat het een stuk eenvoudiger is. Maar dat het spel slechts zes levels bevat wil niet gelijk zeggen dat je er even in luttele seconden doorheen kan blazen.

Dit komt mij bekend voor.

Zelfs in The Gamescape ontkomen onze helden niet aan deze hel.

Om het geringe totale aantal levels te compenseren heeft Rare de grootte per gebied en de lengte van deze levels uitgebreid. Daarnaast zijn er ook nog twee bonuslevels aan toegevoegd waarin je bowlingkegels of dominostenen kan verzamelen voor punten en extra levens. Wat dat betreft zal het gamers een stuk makkelijker af gaan in deze game.

De levels waar je doorheen suist op een voertuig zijn misschien een stuk makkelijker dan voorheen, maar het memoriseren van de volgorde van de obstakels in deze gedeeltes loont natuurlijk nog steeds de moeite. Verder heeft Rare ook wat meer tijd gestoken in het uitwerken van de verschillende moves van Pimple en Rash. Zo heeft elke Battletoad zijn eigen comboaanvallen en speciale bewegingen, zoals de grote hamer van Pimple of de reuzeschoen met spikes van Rash.

Alle animaties en sprites hebben daarbij ook een flinke metamorfose ondergaan dankzij de kracht van de Super Nintendoprocessoren. De muziek- en geluideffecten zijn daarbij ook naar een hoger niveau getild met behulp van de S-SMP audiochip. De komische noot die de nodige charme aan het eerste deel uit deze serie toevoegde, is gelukkig ook overgekomen naar deze 16-bits versie.

In de voorgaande Klapper Woensdag vroeg ik mij al af of het originele Battletoads wel de moeite is om aan te beginnen als je het spel nooit hebt gepeeld. Battletoads in Battlemaniacs is daarentegen een veel toegankelijkere game en zou een mooie introductie kunnen vormen voor deze serie. Alle kenmerken van de reeks zitten erin, maar door het aantal te verdienen levens en de vergrote levenslijn hoeven spelers zich minder geïntimideerd te voelen.

In een volgende Klapper Woensdag rijg ik wederom een Battletoads-game aan het spit, echter zullen onze groene vechtersbazen ditmaal worden bijgestaan door de gebroeders Lee. Battletoads & Double Dragon zou dan ook wel eens de ideale double-date kunnen zijn voor een flink potje dubbelklappen!

Rash heeft vaker met die bijltje gehakt.

Rash heeft vaker met dit bijltje gehakt.

Written by Pepijn Damen

Pepijn Damen

Een fan van het betere beuk- en hakwerk, Pepijn zal altijd de lompe tank kiezen als hem de keuze geboden wordt. Naast de klappergames wordt hij ook erg blij van een goede Halo game op zijn tijd, waarbij de frontale aanval een vertrouwde tactiek blijft.

Leave a Reply