Klapper Woensdag – D.D. Crew

Posted by & filed under , .

klapper woensdag header2Meestal hebben we de grootste lol met de oude arcade beat ‘m ups die we spelen voor de Klapper Woensdag, vandaag is niet zo’n dag. Want ook op het gebied van arcadegames wil er wel eens eentje tussendoor glippen die het verslinden van je kwartjes niet helemaal waard is. D.D. Crew is zo’n machine.

In D.D. Crew kun je tot maximaal vier spelers het gevecht aan gaan met hordes slechteriken. Een beproeft concept, eerder al prima uitgewerkt door verschillende arcade bouwers zoals Capcom en Konami. Als SEGA in 1991 ook een duit in het zakje komt doen met D.D. Crew heeft deze ontwikkelaar schijnbaar iets te kort naar titels als Final Fight en Teenage Mutant Ninja Turtles van de eerder genoemde uitgevers gekeken.

DD crew 01

Zijn ze nu aan het dansen of aan het vechten?

Eigenlijk is het best vreemd dat D.D. Crew zo vreemd aanvoelt. In 1991 is het niet de eerste beat ‘m up die uit de SEGA stal komt. Alien Storm en Moonwalker zijn dan namelijk al uitgekomen en deze games laten zien dat SEGA prima kan meekomen in het genre. Het is voor mij dan ook compleet onduidelijk waarom D.D. Crew geworden is wat het is.

Ten eerste speelt het alsof je een formule 1 race probeert te rijden in een trekker. Met de trekker op zich is niets mis, vergeleken bij de rest is deze alleen een beetje langzaam. En dat is precies waar ik mij aan erger tijdens het spelen van D.D. Crew. De animaties gaan net te traag waardoor het spel niet echt reactief aanvoelt en je loopt over het scherm alsof het je allemaal niet zo veel kan interesseren. Ook de tegenstanders hebben niet echt haast.

Mochten ze echter wel bij je in de buurt komen dan heb je een akelig probleem. Doordat het personage dat je speelt, er zijn er trouwens vier van, alleen maar van heel dichtbij kan aanvallen heb je al snel een klap op je neus te pakken. De meest effectieve manier om door de stages heen te komen is dan ook door maar een beetje heen en weer te springen en te schoppen.

Het aantal moves is verder ook behoorlijk beperkt. D.D. Crew maakt maar gebruik van twee actieknoppen. Met de ene spring je en met de andere kun je de tegenstander schade aandoen. Gelukkig zijn er ook nog een paar mogelijkheden om een actie met de joystick met de aanvalsknop te combineren waardoor je toch nog een paar verschillende acties kunt uitvoeren.

DD crew 03

Bam, klap op je kaak!

De levels zien er alleraardigst uit. Het lijkt soms zelfs wel of er meer aandacht is besteed aan de achtergrondplaatjes dan aan de rest van het spel. In het tweede level schiet je bijvoorbeeld met een gondel langs een stadsgezicht, dit is mooi uitgewerkt en daar werkt het gevoel van snelheid juist wel weer. Ze kunnen het dus wel!

Aan het einde van elke stage ga je het gevecht aan met een soort eindbaas, maar verwacht hierbij geen grote groene monsters met ogen als lasers. De eindbazen zijn menselijke tegenstanders die net iets krachtiger zijn dan alle andere tegenstanders.

Nou ja, andere tegenstanders. In het hele spel zijn eigenlijk maar vijf andere tegenstanders te vinden. Deze hebben af en toe een ander kleurpalet, maar als snel loopt het scherm vol met generieke mannetjes die jou allemaal een kopje kleiner willen maken. Vaak hebben de bandieten nog wel een mes of nunchaku’s om tegen je te gebruiken, terwijl deze maar zelden ter vermaak achter blijven om opgepakt te worden.

Als laatste gemekker moet ik toch nog echt wat zeggen over de muziek. Het is een soort jaren 90 hip-hop achtig deuntje, wat natuurlijk logisch is aangezien de arcade toen uitkwam. Het deuntje doet herhaalt zich echter keer op keer op keer op keer. Net zolang tot je probeert de joystick in je oor te frommelen zodat je het niet meer hoort. Stel je toch eens voor dat je in een arcadehal zou moeten werken waar je de hele dag naast deze kast zou zitten. Ik zou na een uur of drie compleet geflipt een roundhouse kick tegen de kast geven in de hoop dat het zou stoppen.

Ik heb mijzelf beloofd D.D. Crew enkel nog te spelen wanneer ik in een masochistische bui ben. Bij de volgende redactieborrel hoeft dus niemand bang te zijn samen met mij D.D. Crew te hoeven spelen. Dat is voor hun ook wel eens fijn, dat ze weten dat ik niet alles wat onspeelbaar is op ze af probeer te vuren tijdens een borrel.

DD crew 02

“You! Die!”. Dat klopt, van verveling waarschijnlijk

Powered By DT Author Box

Written by Martijn Schuurman

Martijn Schuurman

De baas van de hele Gamestalker bende. Martijn is dol op retro- en indiegames en het verzamelen daarvan. Hij is ook door de rest van Gamestalker redactie tot racegame specialist benoemd omdat hij ooit een stuurtje heeft gekocht.

Leave a Reply