Klapper Woensdag – Vigilante

Posted by & filed under .

klapper woensdag header2

Japans ontwikkelhuis Irem heeft door de jaren heen al behoorlijk wat titels voortgebracht. Van de MSX, NES en Game Boy-jaren tot het PlayStation 3 en Xbox 360-tijdperk bracht de studio uiteenlopende games op de markt, zowel op eigen bodem als in het westen.

Het bedrijf begon in 1974 als IPM (International Playing Machine) voordat het tot Irem (International Rental Electronics Machines) omgedoopt werd en was in de eerste plaats opgericht om arcadekasten te verkopen, uit te lenen en zelf te fabriceren. Nog geen vier jaar later kwamen ze zelf met hun eerste echte games aanzetten en brachten ze P.T. Nyakoro uit, een kloon van het spel Circus (Exidy, 1977), en presenteerden ze een eigen versie van Mahjong in de arcadehal. In 1984 kwamen ze vervolgens met het meesterlijke Kung-Fu Master aanzetten en maakten ze hun eerste schrille schreden richting een ontwikkelhuis dat ook in het westen de nodige aanzien genoot.

Vervolgens besloten ze in 1988 om met de spirituele opvolger van Kung-Fu Master te komen en werd Vigilante geboren. Het mooie aan zijn voorganger was dat er zo weinig verhaal aan de game was toegevoegd en dat het kopstuk Thomas vooral ging om het redden van Sylvia uit de klauwen van Mr. X. Een hoop klappen, ook flink wat trappen (zowel letterlijk als figuurlijk) en een vijftal verdiepingen verder was het over en uit voor de bijverdiensten van Mr. X.

Vigilante_1

De nunchaku’s liggen er voor het oprapen.

Natuurlijk trachtte Irem dit succesverhaal nog eens te herhalen door een burgerwacht en doorgewinterde krijgskunstbeoefenaar eenzelfde lot te laten ondergaan. Het grote verschil zit hem deze keer alleen in het feit dat onze held zijn vriendin Madonna, die overigens wel verdacht veel weg heeft van de ‘Queen of Pop’ in de jaren tachtig, moet zien te redden uit de handen van een clubje genaamd Skinheads. Daarbij moet ik opmerken dat de consoleversies echt van een vriendin spreken terwijl de arcadeversie alleen de naam Madonna noemt.

Wat vaak opvalt bij dit soort settings is dat de politie in geen velden of wegen te bekennen is of totaal niet opgewassen tegen dit soort gajes. Eigenlijk hetzelfde idee als bij de gemiddelde thriller, waarin de wouten pas aan komen zeilen nadat de moordenaar al dood op de grond ligt. Gelukkig hebben we in Vigilante een naamloze held die al knokkend stad en land afstruint op zoek naar zijn Madonna.

Net zoals dat bij Kung-Fu Master het geval is beweeg je van links naar rechts over het speelveld. En in tegenstelling tot Bad Dudes Vs. Dragon Ninja kan het hoofdpersonage zich maar op een hoogte een weg door de vijf levels banen. Hoewel de intro van het spel pretendeert dat onze held een eenmansleger is en zichzelf wel weet te redden tegen al die schobbejakken, zal ook hij ten onder gaan als hij niet voldoende afstand weet te houden van alle agressieve knuffelaars die het spel verrijken.

Vigilante_2

Even wat tandjes tuffen.

Gelukkig ligt er aan het begin van het eerste level een nunchaku voor het oprapen en is het een kwestie van tijd voordat de meeste knuffelaars, messentrekkers en pistoolfanatici het loodje leggen. Alleen de eindbazen, zoals Baardmans aan het einde van het eerste level of de ‘Gebroeders Sprongtrap’ op de autosloop, kunnen wel de nodige klappen met de stok en trappen hebben. De stok- en kettingslagen die je in het tweede gebied zou kunnen oplopen, vallen hierbij in het niet.

Ook Mister Hanekam op de Brooklyn Bridge is van hetzelfde laken een pak zodra je zijn strijdknots uit zijn handen weet te slaan. Verder lijkt de sprite verdacht veel op die van de eerdere eindbazen en zou je hem zo voor Baardmans sans baard kunnen aanzien. Tot nog toe doen deze ‘Skinheads’ hun naam alleen niet echt eer aan. De kale eindbaas uit level 4 maakt dit gelukkig helemaal goed en houdt daarnaast wel van een flink potje dynamietstaven gooien.

Aan het einde van dit level mag onze naamloze held zelfs met een lift mee die hem naar een hoger niveau tilt op zijn eigen grondgebied. Een niveau dat gekenmerkt wordt door constructiebouw en vooral vol zit met Skinheads die niets liever doen dan jou van de stalen steigers af te meppen. De kidnapper van Madonna staat binnen een oogwenk voor je neus en verdient dan ook een flink pak slaag. Met een paar welgemikte trappen weet ook deze beste man het niet meer na te vertellen en kan onze held de enige echte ‘Material Girl’ in zijn armen sluiten.

Vigilante_3

Wat nou tandarts. Ik loop wel even bij de Skinheads langs.

Irem heeft bij de eindbaas der eindbazen in Vigilante gelukkig wel gekozen voor een iets ander uiterlijk, maar zelfs deze grote leider van de Skinheads is niet kaal. Wat verder ook opvalt is dat als je niet regelmatig een klap of trap uitdeelt, de levenslijn van alle eindbazen vanzelf langzaam weer aangroeit. Het einde stelt verder niets voor. Na een stukje tekst over hoe het de burgerwacht gelukt is om orde op zaken te stellen, krijg je als speler de mogelijkheid je naam te verzilveren op een scorelijst waarna Vigilante doodleuk weer opnieuw begint.

Vigilante is duidelijk niet een van de beste in zijn genre te noemen en slaat de plank op verschillende klapperfronten mis. Zo reis je langs verschillende gebieden om het vervolgens in je eigen buurt op te nemen tegen de kidnapper van je vriendin en heeft bijvoorbeeld alleen de vierde eindbaas van de ‘Skinheads’ echt een kale kop. Maar het voornaamste probleem zit in het vechtsysteem, dat zelfs voor een beat’em up repetitief is en behoorlijk eentonig. Daarnaast kun je bijna heel het spel doorlopen met slechts één nunchaku die je aan het begin van het eerste level opraapt.

Als een held “Whoaaa” zegt op het moment dat hij van het veld geknuffeld wordt door een clubje Skinheads, dan weet je dat je met Vigilante van doen hebt. Toen ik het eind jaren tachtig in de arcadehal speelde kan ik mij herinneren dat ik nooit echt verder kwam dan ongeveer het eind van het tweede level of het begin van de Brooklyn Bridge. Nu ik het jaren later nog eens dunnetjes overspeel met een emulator moet ik bekennen dat ik donders goed snap waarom ik toen nooit langer speelde. Het spel is gewoon te eentonig en te saai.

Hoewel Vigilante het nodige leent van zijn voorganger Kung-Fu Master weet het eigenlijk op geen enkel front in de buurt te komen van deze klassieker. In de jaren negentig herstelde Irem zich enigszins met titels als Undercover Cops of Ninja Baseball Bat Man, maar de studio heeft tot nog toe echter nooit grootmeesters als Technos Japan (Double Dragon), Capcom (Final Fight) of Sega (Streets of Rage) kunnen evenaren.

Vigilante_4

De Big Apple en de twee hanenkammen.

Written by Pepijn Damen

Pepijn Damen

Een fan van het betere beuk- en hakwerk, Pepijn zal altijd de lompe tank kiezen als hem de keuze geboden wordt. Naast de klappergames wordt hij ook erg blij van een goede Halo game op zijn tijd, waarbij de frontale aanval een vertrouwde tactiek blijft.

Leave a Reply