Planetary Annihilation – review

Posted by & filed under .

Planetary Annihilation - headerIk dacht ooit dat recenseren altijd leuk was. Of een game is waardeloos, dan kun je het met genoegen de grond in stampen, of een game is fantastisch, dan heb je in ieder geval een goede game gespeeld. Planetary Annihilation is echter problematisch. De game is niet waardeloos maar het is ook niet fantastisch. Ondanks een zwik goede ideeën wil het nooit een echte aanrader worden. Voor mij persoonlijk is het zelfs een teleurstelling.

Om bij het begin te beginnen, Planetary Annihilation is een realtime strategygame die begonnen is op kickstarter. Uber Entertainment wilden een eerbetoon maken aan Total Annihilation. De presentatie en eerste trailers lieten de ambitie van de ontwikkelaars zien. Niet de ouderwetse kaarten die we gewend waren uit traditionele RTS games. Ieder gevecht speelt zich af in een zonnestelsel met niet zelden meer dan één planeet. Vanuit het begingebied zou de speler zich kunnen uitspreiden naar andere planeten door met een enorm kanon eenheden naar die planeten af te vuren. Spelers zouden planetoïden en manen van stuwraketten kunnen voorzien en op andere planeten kunnen laten neerstorten.

Een deel van die dingen zijn in de game terug te vinden, manen kunnen inderdaad met stuwraketten op planeten worden afgevuurd maar een kanon om eenheden door de ruimte te schieten en de planetoïdengordels uit de vroege trailers zijn in geen velden of wegen te bekennen. Volgens de makers is dit omdat het tijdens ontwikkeling geen prioriteit had, omdat andere zaken belangrijker waren en dan zijn er mensen die zeggen dat je de hype gewoon moet laten voor wat het is en de game moet beoordelen op wat er wél is. Mijn tegenargument is immer dat als je niet weet of je iets wel voor elkaar gaat krijgen je er ook geen reclame mee moet maken, dat is zoiets als een auto kopen omdat die er in de reclame prachtig uitzag en er vervolgens achter komen dat er geen deuren in zitten omdat het volgens de fabrikant geen prioriteit was.

Wat echter nog vervelender is dat wat er wél in Planetary Annihilation zit ook allemaal niet echt geweldig uit de verf komt. Er zitten zoals ik eerder al zei een aantal goede ideeën in. Zo is de interface gestroomlijnd om snel veel te kunnen produceren, dat is nodig als je de immense slagen wilt ervaren die de game in petto heeft. Het is ook noodzakelijk om bases op verschillende planeten eenvoudig te kunnen onderhouden. Wil je op alle metaalafzettingen op een planeet extractors bouwen, selecteer een bouweenheid en sleep over de hele planeet, de eenheid zoekt vervolgens de kortste route tussen alle metaalafzettingen en bouwt op elke een extractor. Fabrieken kunnen worden ingesteld om eindeloos eenheden uit te spuwen en met CTRL kan een prioriteitsorder aan toegevoegd worden die als eerstvolgende wordt uitgevoerd waarna de productielijst weer als voorheen wordt uitgevoerd. Als je een teleporter op je eigen planeet en die van de vijand hebt kun je die als rally point zetten voor al je fabrieken en worden de nieuwe eenheden direct naar het front gestuurd.

De onderliggenden economie is dynamisch in plaats van statisch. Metaal en energie worden geproduceerd, een klein gedeelte wordt opgeslagen maar wat niet opgeslagen wordt gaat verloren, het is dus niet alleen mogelijk maar zelfs noodzakelijk een constante productie aan te houden om je grondstoffen maximaal te gebruiken. Gebruik je meer dan je binnenkrijgt dan worden de reserves aangesproken totdat je ofwel stopt met de extra productie of totdat je grondstoffenwinning toeneemt. Het leidt tot snelle actie en veel eenheden. Het nadeel hiervan is dat het geheel al snel verzandt in zergling rush taktieken zoals Starcraft. Dat is waarschijnlijk het grootste probleem van Planetary Annihilation. De strategie loopt een beetje spaak. Het gaat erom zo snel mogelijk zoveel mogelijk eenheden uit te poepen en naar de vijand te sturen. De ruimte voegt nog wel wat extra mogelijkheden toe zoals offensieve en defensieve satellieten maar het blijft toch vooral een kwestie van aantallen.

Dit betekent ook dat single-player niet echt een optie is. Er zijn twee modi voor single-player, skirmish en galaxy war. Galaxy war is een soort campaign modus die bestaat uit een willekeurig gegenereerde aaneenschakeling van skirmish sessies met een bescheiden tech tree die willekeurig wordt ontdekt door zonnestelsels te veroveren. De AI is echter niet uitdagend genoeg of onmogelijk afhhankelijk van hoever je komt en hoe hoog je de moeilijkheidsgraad instelt. Je bent namelijk of wel, of niet in staat sneller meer eenheden te produceren dan de AI en dat is uiteindelijk de bepalende factor voor overwinning of nederlaag. Verder moet je altijd online zijn, de AI wordt namelijk door de server aangestuurd. Dit kan leiden tot lag in je single-payer ervaring en als je internet verbinding ermee kapt kun je je spelletje schudden want tijdens een slag saven is niet mogelijk.

Singleplayer is ook overduidelijk een laatste moment toevoeging. Het begon als stretch goal en is er derhalve in gezet. Alles in de game wijst echter op multiplayer, zoals de twitch integratie, compleet met hotkeys om op ieder moment een stream te kunnen starten, en het feit dat het hoofdmenu een verzameling youtube video’s van spelers bevat. Uber mikt met Planetary Annihilation op het eSports publiek. Spellen zien er dan ook indrukwekkend uit en de chronocam biedt de mogelijkheid een heel spel terug te kijken en de spectaculairste camerastandpunten te kiezen.

Het laatste probleem met Planetary Annihilation is stabiliteit. Mijn PC voldoet net aan de minimum systeemeisen en de game crasht om de haverklap, dat is ook de reden dat ik deze review zonder screenshots presenteer, ik kan op dit moment niet lang genoeg spelen om genoeg gevarieerde screenshots te maken. Mocht je dus interesse hebben, zorg dan dat je een behoorlijke PC hebt. Een snelle blik op het Steam forum van Planetary Annihilation toont dat meer spelers met crashes kampen.

Natuurlijk heeft de game ook wel goede kanten, de art direction mag wat blokkig overkomen maar het kubistische uiterlijk van de eenheden geeft ze een utilitair gevoel, alsof het in feite modulaire machines zijn die snel zijn om te bouwen voor verschillende functies. De muziek is prima, al zullen veel spelers na een aantal uur toch wel hun eigen soundtack instellen. Zelfs qua gameplay is er best wel wat moois te zien. Grote slagen kun je vanuit de lucht volgen maar je kunt ook vloeiend in- en uitzoomen voor een overzicht vanuit de ruimte of midden tussen de actie mee te kijken. Ten slotte is de mogelijkheid om stuwraketten op een maan te bouwen en het hemellichaam op een andere maan of planeet te zien storten oprecht indrukwekkend en, afhankelijk van of je zelf het slachtoffer of de agressor bent, een ramp of een genot.

Als ik ooit overstap naar een krachtigere PC en er het een en ander aan Planetary Annihilation is gepatched en verbeterd zal ik er best nog eens een kijkje naar nemen maar ik kan de game op dit moment niet aanraden. Er zullen vast eSports fanaten zijn die er nu al plezier aan beleven maar wie een leuke RTS game zoekt om in z’n eentje te spelen komt nogal bedrogen uit. Bovendien is de game eenvoudigweg nog niet af, er missen beloofde functies. Wellicht gaan die nog toegevoegd worden maar dat betekent wat mij betreft gewoon dat Planetary Annihilation nog wat langer in early access door had moeten brengen.

Powered By DT Author Box

Written by Dennis Bakker

Dennis Bakker

Een groot liefhebber van hardcore stealth en traditionele RPG’s, het liefst met lappen tekst en heel veel virtuele boeken om te lezen en verzamelen. Ook indiegames doen het bij hem goed, vooral om op zondag zijn zielenrust mee te vinden.

Leave a Reply