Review: Hitman – Intro Pack [PC]

Posted by & filed under .

Hitman headerVerkleed als ober volg ik de corrupte zakenman die ik zojuist stiekem heb vergiftigd naar de wc en verdrink hem in de toiletpot waarin hij staat te kotsen. Oftewel: Hitman is terug en weer helemaal in topvorm!

Ik zal het maar eerlijk bekennen: na Hitman: Absolution was ik het vertrouwen in de reeks eigenlijk compleet kwijtgeraakt. Voor dit deel was Hitman een unieke ervaring, een game dat zich niet liet definiëren binnen bestaande genres, met Hitman: Blood Money uit 2006 als het onbetwiste hoogtepunt. Kort gezegd bestonden de klassieke Hitman-games uit een aaneenschakeling van volledig open omgevingen waarbinnen NPC’s zich vrijelijk bewogen en hun eigen gang gingen. Met als doel om een of meerdere personen in die omgeving te liquideren vormden de open omgevingen een soort grote puzzel die je kon manipuleren door bepaalde routes te nemen, vermommingen aan te trekken of NPC’s uit hun routine te halen. Hitman: Absolution uit 2012 was echter een ordinaire lineaire shooter met lichte stealth-elementen. Leuk voor fans van shooters dus, die overigens al ruim keuze hebben op de gamesmarkt, minder leuk voor liefhebbers van de reeks tot dan toe.

Ontwikkelstudio Io-Interactive beloofde beterschap voor de nieuwste game, simpelweg Hitman getiteld, maar koos voor een opmerkelijk verkoopmodel. Na veel heen en weer gerommel over hoeveel van het spel aanvankelijk zou verschijnen, is er uiteindelijk gekozen voor een volledig episodisch model. De Hitman – Intro Pack die recentelijk is verschenen omvat de intro, inclusief twee trainingsmissies en de eerste omgeving van het spel. Het idee is dat er iedere maand een nieuw level verschijnt en dat Io-Interactive hopelijk ook iets doet met de feedback op eerdere episodes. Ik zeg ‘hopelijk’, want hoewel ik als fan erg blij ben met Hitman – Intro Pack, is het verre van perfect.

Hitman 001Het spel begint met de komst van de sympathieke Agent 47 bij ICA, het agentschap waarvoor hij werkt en dodelijke opdrachten vervult. We zien hoe 47 zijn vaste handlanger Diana ontmoet en hoe hij trainingen en psychologische onderzoeken moet ondergaan voordat hij een vast contract onder zijn neus geschoven krijgt. De tutorial neemt dan ook de vorm aan van twee korte trainingsmissies die ingenieus worden weergegeven als nagebouwde sets. In tegenstelling tot de tutorial in Blood Money (en in tegenstelling tot álle missies in Hitman:  Absolution, maar dat terzijde) zijn dit vrijwel volwaardige Hitman-levels. Klein, maar wel open en tjokvol mogelijkheden om je eigen plan te trekken. Het is echter Parijs, het daadwerkelijke eerste level, dat een verpletterende indruk maakt.

Fans van Blood Money zullen zich het level The Murder of Crows waarschijnlijk nog erg goed herinneren. Middenin een parade op Mardi Gras moest je enkele snode doelwitten ombrengen en de grote aanwezige menigte was in 2006 best indrukwekkend. Jammer genoeg was het level verder een van de mindere omdat diezelfde menigte in technisch opzicht het level-design beperkte en daarmee de mogelijkheden die je aantrof. Zelf was ik vooral dol op A New Life, een wat kleiner level maar daardoor ook des te gedetailleerder en uitgebreider. Ik durf niet te zeggen op hoeveel manieren ik die villa heb geïnfiltreerd in de loop der jaren, maar het bleef eindeloos leuk om opnieuw te spelen. Het level in Parijs van de nieuwe Hitman combineert het beste van deze twee uitschieters in Blood Money: het is vele malen drukker en levendiger dan The Murder of Crows, maar ook vele malen gedetailleerder en uitgebreider dan A New Life.

Hitman 006Het gebouw waarin het dodelijke spektakel zich voltrekt is zowel geloofwaardig en sfeervol als groots en druk. Er is een ongelofelijke hoeveelheid kamers en andere ruimtes om te verkennen, gevuld met veel meer mensen dan op Mardi Gras in Blood Money rondliepen. Gelukkig lijken deze mensen nu wat minder gekopieerd en geplakt en overtuigen ze als een menigte individuen als je er vluchtig langsloopt. Gekoppeld met uitmuntende sfeer durf ik te zeggen dat dit wel een van de beste Hitman-levels van de gehele reeks is.

Daarbij doet de nieuwe Hitman ook qua gameplay enkele dingen beter dan zijn voorgangers. Het vermommingssysteem werkt bijvoorbeeld beter dan voorheen. Wanneer je gekleed bent als iemand die op een bepaalde plek mag zijn, zal je niet alsnog erbij gelapt worden als je iets te lang en iets te dichtbij een willekeurige NPC staat. Alleen mensen van wie het logisch is dat ze door jouw vermomming zouden kunnen kijken, hebben die capaciteit. Bovendien zullen niet alle collega-bewakers jou automatisch kúnnen doorzien wanneer je als bewaker vermomd bent, alleen een aantal van de aanwezige bewakers kent echt álle gezichten en die scherpe NPC’s worden ook duidelijk gemarkeerd in de interface. Wanneer je je echter bevindt op een plek waar je met je huidige kloffie niet mag komen, worden álle NPC’s als dusdanig gemarkeerd. In combinatie met het uitstekende level-design dat op organische wijze duidelijk maakt waar je wel en niet mag komen, bewakers die het mondeling en met gebaren laten merken, en dus ook de gemarkeerde NPC’s, zorgt dit alles ervoor dat eventuele frustraties qua vermomming en afgesloten omgevingen verleden tijd zijn. Als je tenminste de moeite neemt op goed op te letten, zoals een capabele 47 betaamt.

Hitman 002De nieuwe Hitman neemt ook de ‘instinct’ uit Absolution over, waarbij je een knop ingedrukt houdt om in slow-motion met behulp van een soort röntgenogen te kunnen zien waar NPC’s precies lopen, ook dwars door muren. Dat klinkt alsof het van de basisconcepten van de oude Hitman-games om zeep zou helpen, maar in de praktijk blijkt het tegenovergestelde. In plaats van de hele tijd heen en weer te wisselen tussen gameplay en een tweedimensionale kaart (die overigens nog wel op te roepen is), neemt instinct de functie aan van een soort mini-kaart die exact dezelfde abstracte informatie weergeeft als de tweedimensionale kaarten voorheen: welke kant bewakers op kijken, waar de doelwitten zich bevinden, et cetera. Alleen hoef je voor deze informatie niet meer de gameplay te verlaten en blijf je dankzij instinct volledig ondergedompeld in de spannende sfeer zoals alleen het verkennen van een omgeving in Hitman dat kan creëren.

Dankzij het verbeterde vermommingssysteem en bijbehorende interface, en de inzet van instinct als vervanging van de traditionele kaart, kan je desgewenst ook alle hulpmiddelen uitzetten in het optiemenu. Oude rotten in het liquidatievak, zoals ikzelf, zullen dit waarschijnlijk wel willen doen. Persoonlijk heb ik alle hints uit staan, alle indicaties, de mini-kaart, en ga zo maar door. Een compliment aan Io-Interactive dat ze niet alleen de mogelijkheid bieden om al deze hulp uit te zetten, maar dat het zonder indicaties en aanwijzing ook nog steeds goed werkt. Ik heb ongeveer 15 uur tot nog toe in Hitman – Intro Pack gestoken en met alleen instinct en NPC-markeringen heb ik het gevoel alsof ik weer een gouwe ouwe Hitman speel en vermaak ik me kostelijk.

Er is echter een groot minpunt dat spelers niet uit kúnnen zetten. Dat zijn de zogenaamde ‘triggers’ waarbij bepaalde gebeurtenissen en gesprekken geactiveerd worden zodra 47 zelf in de buurt is. Vooral in de trainingsmissies is dit behoorlijk storend. In plaats van dat iedereen zijn gang gaat in de open omgevingen, zijn er een aantal NPC’s die pas iets beginnen te doen of te zeggen zodra je ernaast staat. Dat haalt je na een paar keer niet alleen volledig uit het spel, het beperkt vooral in de tweede trainingsmissie behoorlijk de mogelijkheden die je tot je beschikking hebt. NPC’s zouden in eerdere games (Absolution daargelaten) altijd hun eigen gang gaan en jij kon daar als oplettende speler gebruik van maken. Maar nu zal jouw doelwit nooit in een gesaboteerde vliegtuigstoel gaan zitten tenzij jij er zelf op af stapt en de trigger van deze gebeurtenis op magische wijze activeert met jouw aanwezigheid.

Gelukkig zijn deze triggers een stuk minder storend in Parijse level. Ze zijn er nog wel, maar lijken van meerdere factoren af te hangen en voelen daarom natuurlijker aan. Dat een van jouw doelwitten de trap af komt lopen zodra jij binnen komt door de hoofdingang, dat zal altijd gebeuren. Maar hij doet het ook wel vanzelf als je ervoor kiest om een andere route te nemen. Er zijn nog wel bepaalde gesprekken die áltijd opstarten nét als jij langsloopt, wat op een gegeven moment wel gaat vervelen, vooral als je door het level aan het heen rennen bent om ergens snel te komen. Maar dan nog biedt Parijs dusdanig veel vrijheid en mogelijkheden, dat ik het Io-Interactive kan vergeven. Het vergalt dus niet mijn speelplezier, maar het is wel iets waarvan ik hoop dat ze daar in toekomstige episodes beter over nadenken.

Hitman 003Een ander minpunt om over na te denken zijn de ‘challenges’ die Io-Interactive netjes in een menu voor ieder level uiteen zet. Daarin staan niet alleen algemene uitdagingen (‘speel het level uit zonder vermomming en zonder gespot te worden’ of iets van die strekking) maar ook alle opties die je kunt terugvinden in het level. ‘Vermom je als die specifieke NPC en doe dit’ of ‘gebruik een bepaald uniek voorwerp uit dit level om een specifiek iemand af te leiden’. Met andere woorden, het zijn dikke spoilers die de lol van het verkennen en ontdekken (de reden dat ik A New Life tientallen keren heb gespeeld) bijna volledig teniet doen. Ik kies er dus maar voor om niet naar die challenges te kijken, maar ik zou het wel een beter idee vinden als ze in de toekomst bijvoorbeeld voor het grootste gedeelte verborgen zijn. Niet de algemene uitdagingen, maar wel de specifieke methodes en geheimpjes. Dat deze challenges vrijgespeeld worden in het menu naarmate de speler ze zelf ontdekt in plaats van andersom, met eventueel een kleine hint van wat het ongeveer zou kunnen zijn en hoeveel je er nog te gaan hebt.

Wat Io-Interactive dan wel weer in een keer goed doet zijn de ‘Escalation’-missies. Dat zijn missies die je een aantal keer achter elkaar opnieuw moet doen. Het addertje onder het gras is dat er iedere keer een nieuwe eis gesteld wordt, waarbij je ook nog eens niet kunt saven. Hitman – Intro Pack bevatte aanvankelijk één Escalation in een van de trainingsomgevingen, maar sinds kort zijn er daar vier bijgekomen die zich in Parijs afspelen. Je begint met één enkel doelwit die je wellicht met een specifiek wapen moet omleggen. Is dat gelukt, dan mag je het nog een keer proberen maar dan met een specifieke vermomming aan. Zo gaat het een aantal keren door en de restricties worden steeds strenger. Dan moet je bijvoorbeeld twee doelwitten omleggen, ieder terwijl je een specifieke vermomming draagt en wapen gebruikt, en daarna mag je bijvoorbeeld niemand anders dan je doelwitten uitschakelen. Of moet je ieder lijk binnen zoveel seconden verborgen hebben. Ook worden de levels soms een beetje aangepast, bijvoorbeeld met meer beveiligingscamera’s. Het is een ingenieuze wijze om spelers aan te moedigen om creatief te worden en de levels te verkennen op een manier die ze anders niet zouden doen. En zoals gezegd zijn de levels het meer dan waard om verkend te worden.

Naast Escalation zouden er ook zogenoemde ‘Elusive Targets’ moeten verschijnen, maar helaas heeft Io-Interactive deze modus uitgesteld. Ik ben persoonlijk zeer benieuwd, want deze Elusive Targets zijn doelwitten die je niet via de mini-kaart of instinct kunt identificeren – je moet dus zelf op onderzoek uit en goed kijken naar de geleverde foto. Bovendien krijg je maar één kans. Faal je de missie, dan mag je het niet opnieuw proberen. Het is meer dan ooit zaak om de tijd te nemen en daarbij ook goed op te letten of je wel de goede voor je hebt. Het klinkt als een nagelbijtend spannende manier van Hitman spelen en daarom had ik deze modus eigenlijk graag mee willen nemen in deze review.

Hitman 004Tot slot keert de ‘Contracts’-modus terug uit Absolution, waarbij je je eigen missie kunt ontwerpen en uploaden. Dit doe je door simpelweg een level te spelen en een doelwit uit te kiezen uit de beschikbare NPC’s en daarbij zelf bepaalde restricties oplegt. Theoretisch zou dit nog veel meer speelplezier op moeten leveren, maar tot nog toe vind ik het spelen van Contracts een stuk minder interessant dan de missies die Io-Interactive zelf ontwerpt. En het ontwerpen van een level moet je ook maar net liggen, Super Mario Maker en Little Big Planet zijn om dezelfde reden ook niet aan mij besteed.

Al met al is Hitman – Intro Pack ook zonder de Elusive Targets voor fans van de oude games en iedereen die het basisconcept wel aanstaat de moeite waard. Zeker omdat dit pakket los 13 euro kost en het risico dus niet al te groot is. Mocht het idee van een episodische release je niet aanstaan, dan is het sowieso verstandiger om te wachten tot er meer episodes zijn verschenen, of zelfs het hele spel. Let daarbij ook op dat Hitman een internetverbinding vereist voor de meeste aspecten van het spel. Zaken als challenges en voorwerpen die je vrijspeelt zijn hiervan afhankelijk. En als je tijdens het spelen de verbinding met de server verliest, dan word je genadeloos uit de missie gegooid omdat online en offline saves apart worden bijgehouden. Op Steam en diverse fora wordt er geklaagd dat dit regelmatig voorkomt, maar ik kan dit niet uit eigen ervaring bevestigen. Wellicht komt het omdat ik als gamer gebruik maak van een bekabelde internetverbinding, maar ik heb na wekenlang Hitman – Intro Pack spelen geen één keer meegemaakt dat ik de verbinding met de server verloor. Bugs en crashes heb ik ook niet meegemaakt, maar wees in ieder geval gewaarschuwd dat er schijnbaar genoeg klagers zijn die een andere ervaring hebben.

De eindconclusie is dan ook dat Io-Interactive alle lof verdient voor wat ze tot nog toe hebben bereikt, maar dat er duidelijke verbeterpunten zijn die hopelijk dankzij de episodische releasestructuur en de resulterende feedback gladgestreken gaan worden. Hitman – Intro Pack is een hele goede Hitman, maar met een paar aanpassingen zou het volledige product wel eens de beste Hitman kunnen worden.

Powered By DT Author Box

Written by Daudi Goncalves

Daudi Goncalves

Voor een goede stealth game of traditionele RPG mag je hem ‘s nachts wakker maken. Hij doet verder niets liever dan high-end gaming PC’s bouwen om daar vervolgens oude 2D games uit de jaren 90 op te spelen.

Leave a Reply