Review: Nuclear Throne [PC]

Posted by & filed under .

Nuclear Throne HeaderNuclear Throne is na een Early Access-fase van een dikke twee jaar uitgekomen op zowel Steam als de PlayStation 4 en PlayStation Vita. Dolenthousiast doken wij de nucleaire woestenij in om de gewilde troon te bestijgen.

Het is nogal een een pleuriszooi geworden in de wereld waar Nuclear Throne zich afspeelt. Overal lopen gemuteerde monsters rond die het allemaal op je gemunt hebben. Dat is ook niet zo gek aangezien jij probeert om dé troon te bestijgen en zo de heerser van de wereld te worden. De huidige chef die op de nucleaire troon is gezeteld is het daar niet helemaal mee eens en dus stuurt hij op alle mogelijke manieren bandieten en ander tuig op je af. Daarnaast is ook de Inter-Dimensional Police Department naar je opzoek en komen zij geregeld de boel verstieren. De kans dat je de troon haalt is dan ook redelijk klein, de kans dat je voor je bakkes wordt geschoten is daarentegen aannemelijk.

Dit maakt ook niet uit, het is in de wereld van Nuclear Throne heel normaal om voor je bakkes geschoten te worden. Dat gebeurt daar continu en niemand maakt zich er druk om want uiteindelijk zit je toch weer bij het kampvuur en droom je wederom van een nieuwe tocht door het barre land.

Wasteland Kings titlescreenVoordat Nuclear Throne zijn uiteindelijke naam kreeg stond de game bekend als Wasteland Kings. Een prototype van het spel werd gemaakt tijdens de Mojang Charity Jam in 2013 waarna Jan-Willem Nijman en Rami Ismail van Vlambeer het met elkaar eens waren dat dit wel eens iets zou kunnen worden. Aangezien inXile op dat moment toevallig druk was met het maken van Wasteland 2, werd besloten om de game om te dopen naar Nuclear Throne. In oktober van 2013 verscheen het spel als Early Access-titel en na twee jaar livestreamen, ontwikkelen en promoten verscheen Nuclear Throne op 5 december voor de PlayStation 4 en PlayStation Vita. Een dag later werd ook de PC-versie als 1.0 bestempeld en is de rust voor enige tijd wedergekeerd op het Vlambeerkantoor (ik heb overigens vernomen dat het volgende project er alweer aan zit te komen, dus echt stilzitten kunnen ze daar sowieso niet).

Nuclear Throne 001Nuclear Throne is geen spel voor gamers die graag eenvoudig progressie boeken. Hoewel naar mijn gevoel de uiteindelijke versie een stuk makkelijker is geworden dan de vroegere varianten is het nog steeds rete-moeilijk om het einde te halen. Dit komt deels doordat de tegenstanders steeds lastiger worden, maar zeker ook door de willekeur van de verschillende upgrades. Er is sowieso bijna niets in Nuclear Throne wat niet op totale willekeur berust. De levels zijn elke keer anders en  ook de upgrades van je personage, de wapens, het aantal kogels dat je verzamelt of wanneer een tussenbaas precies arriveert. Het enige wat vaststaat is dat je aan het einde van je tocht aankomt bij dé troon.

Nuclear Throne 003Dit zorgt er aan de ene kant voor dat je elke keer een compleet nieuwe wereld voor je kiezen krijgt, maar aan de andere kant kun je tijdens een run ook behoorlijk veel pech hebben qua keuzes en wapens. Toch is de balans van dit alles behoorlijk goed uitgewerkt en voelt het nooit helemaal oneerlijk. In alle keren dat ik in een van de eerdere levels al aan stukken werd geschoten voelde het dan ook meer als een persoonlijk falen dan dat de game er wat aan diende te doen.

Ondanks dat je in het spel waarschijnlijk honderden keren doodgaat voor je überhaupt bij de troon aankomt, blijft het leuk om te spelen. Waar hem dit precies in zit weet ik niet, er zijn tal van vergelijkbare games waarbij ik dit helemaal niet heb. Mogelijk komt het doordat het iedere poging toch weer als een vermakelijke uitdaging voelt om verder te komen en niet als een frustrerende reis waar geen einde aan lijkt te komen. Daarnaast helpt de overbekende stijl van Vlambeer ook wel om het tot een plezierig onderonsje te maken. Enorme explosies, een heen en weer schuddend scherm bij alles wat je raakt en wapens die het geluid maken waar menig actiefilm een puntje aan kan zuigen. Het zit er allemaal in.

Nuclear Throne 004Noemenswaardig is ook het detail van de spelwereld, hoewel voor het spel zelf voor een klassieke resolutie is gekozen is het oog voor detail met dit geringe aantal pixels bijzonder te noemen. Van de regendruppels tot aan kleine roosters in het riool, alles past perfect bij de levels. Een compliment op pixelkunstenaar Paul Veer is dan ook op zijn plaats. Het enige waar je wat kritiek op zou kunnen hebben is de 4:3 resolutie waarbij de zijkanten van het scherm worden opvult door twee kleurrijke balken.

Het komt er eigenlijk op neer dat Nuclear Throne een bijzonder geslaagd project genoemd mag worden. Niet alleen blijft het leuk om te spelen, het is ook een titel waar je naar terug blijft grijpen als je nog even een paar uurtjes over hebt. Zelfs als je niet alleen bent kun je je vermaken, er zit namelijk ook een co-op optie in het spel verwerkt. Hoewel het spel met een controller lastiger te besturen is dan met een toetsenbord en muis, staat de chaos die je met z’n tweeën veroorzaakt garant voor een avond ongegeneerd geschreeuw en plezier. Als liefhebber van top-down twin-stickshooters blijft Nuclear Throne voorlopig bovenaan mijn lijstje staan.

Nuclear Throne 002

Powered By DT Author Box

Written by Martijn Schuurman

Martijn Schuurman

De baas van de hele Gamestalker bende. Martijn is dol op retro- en indiegames en het verzamelen daarvan. Hij is ook door de rest van Gamestalker redactie tot racegame specialist benoemd omdat hij ooit een stuurtje heeft gekocht.

Leave a Reply