Shadow Warrior – review

Posted by & filed under .

Shadow Warrior headerShadow Warrior is een reboot van de gelijknamige 3D Realms first-person shooter uit 1997. Ontwikkelstudio Flying Wild Hog is verantwoordelijk voor de nieuwe 2013 versie, die hopelijk net zo leuk is en ook iets minder racistisch.

De oorspronkelijke Shadow Warrior is minder goed bekend bij het grote publiek dan Duke Nukem 3D van dezelfde makers, maar onder gamers niet minder berucht. De kenmerkende botte 3D Realms humor werd aangevuld met allerlei infantiele ongein over alles wat maar enigszins Aziatisch was. Ondanks deze dubieuze reputatie blijft het origineel geliefd onder de vele fans die mooie herinneringen hebben aan de bloederige en voor die tijd ambitieuze gameplay, met als een van de opvallende gimmicks de mogelijkheid om met een samoeraizwaard tekeer te gaan.

De vraag is dan natuurlijk of Flying Wild Hog het voor elkaar kan krijgen om in 2013 een game te maken die recht doet aan de nostalgische herinneringen van de bestaande fans en tegelijkertijd ook moderne FPS spelers kan aanspreken. De angst van de oudere fans is waarschijnlijk dat Shadow Warrior verpest zal worden door de relatief lineaire en slome manier waarop tegenwoordig FPS gameplay in elkaar steekt. Met Duke Nukem Forever nog vers in het geheugen als een compleet mislukte moderne reboot van een vergelijkbare FPS klassieker, is het niet vreemd dat niet iedereen op voorhand overtuigd was van de potentie van Shadow Warrior.

Shadow Warrior 001

Grafisch zit het helemaal goed met Shadow Warrior, al heb je wel een aardige gaming bak nodig om hem soepel te draaien.

Het verhaal begint in ieder geval erg simpel: als medewerker van Zilla Industries heeft hoofdrolspeler Lo Wang de opdracht om een eeuwenoud mystiek zwaard over te kopen van de Yakuza, de welbekende Japanse maffia. Naarmate de game vordert blijkt zich op de achtergrond nog een heel familiedrama af te spelen in de demonendimensie die al vanaf het eerste level het ene na het andere gedrocht onze wereld in spuwt. Het verhaal blijkt uiteindelijk interessanter te zijn dan je zou verwachten en voegt de nodige sfeer toe aan de game zonder het in de weg te zitten. Voor een FPS game die de genrestijl uit de jaren 90 wil doen herleven is dat laatste punt wel zo belangrijk, in de basis moet het zich immers focussen op het opschonen van grote levels waar je in zou kunnen verdwalen terwijl je in een moordtempo rondrent.

Al vanaf het moment dat Lo Wang onenigheid krijgt met de eerder genoemde Yakuza is het duidelijk dat de actie behoorlijk bruut is in Shadow Warrior. Met het klassieke samoeraizwaard in de aanslag hebben spelers de mogelijkheid om verschillende aanvallen uit te voeren, aangevuld met speciale aanvallen en magische spreuken. Het zwaardvechten is ontzettend hectisch, maar het werkt opvallend genoeg erg goed. Natuurlijk helpt het dat vijanden op hilarisch cartooneske wijze in stukjes uiteen vallen wanneer je ze letterlijk in mootjes hakt, met bloedfonteinen waar alle bloedbanken in Nederland decennia mee vooruit zouden kunnen.

Shadow Warrior 002

Waag het nog eens naar me te wijzen, wijsneus.

De speciale aanvallen en magische spreuken activeer je door combinaties van bewegingen en een van de twee vuurknoppen. Bijvoorbeeld ‘rechts, rechts, rechtermuis/linkertrigger’ is je standaard healing spreuk. Tijdens de chaotische gevechten is dit makkelijker uit te voeren op een toetsenbord, maar het zwaardvechten is dan weer leuker met een controller. Gelukkig zitten beide opties in de game en kan iedereen zijn eigen voorkeur bepalen.

Er zitten ook een boel skill trees in Shadow Warrior. Je verzamelt van alles tijdens het spelen: geld, karmapunten, ki-punten en daarnaast nog de standaard verborgen optionele verzamelobjecten. Die trouwens ook weer punten voor het een en ander opleveren. Deze zijn allemaal te spenderen in verschillende skill trees die onderverdeeld zijn in drie categorieën: wapens, algemene eigenschappen en toverspreuken. Ik kreeg wel het gevoel dat het nét iets teveel was allemaal, er zijn een paar skill trees die duidelijk essentieel zijn, maar een meerderheid kwam volslagen nutteloos op mij over. Vooral de toverspreuken zag ik het nut niet van in afgezien van de eerder genoemde healing spreuk. Uiteindelijk heb ik met mijn verzamelde ki-punten tegen het einde van de game toch maar een paar toverspreuken aangeschaft en volledig opgenoest, maar constateerde vervolgens dat ze niet leuk waren om te gebruiken en een stuk minder efficiënt dan lomp naar voren rennen en hakken als een bezetene.

Er zitten ook genoeg standaard vuurwapens in Shadow Warrior, maar het is veel leuker om constant het zwaard te gebruiken. Voor de enkele eindbaas of grote vijand met een hele minieme zwakke plek zijn de vuurwapens zeker nog essentieel, en natuurlijk zijn wapens zoals de shotgun en rocket launcher altijd handig om op terug te vallen. Maar Shadow Warrior is op zijn best wanneer de speler de mogelijkheid en ruimte krijgt om met het zwaard tekeer te gaan, niets is leuker dan een groot en irritant monster van zijn arm te ontdoen om ervoor te zorgen dat hij stopt met slaan.

Shadow Warrior 005

Zelfs een vlammenwerper is lang niet zo leuk als hakken met een zwaard.

Vergeleken met FPS games van de afgelopen tien jaar zit er een boel content in de single-player campagne van Shadow Warrior. De meeste spelers zullen de eerste keer al gauw 10 à 12 uur zoet zijn, afhankelijk van hoe fanatiek je op zoek wilt gaan naar de vele geheime plekjes, en daarna is er een New Game+ optie als je het allemaal nog eens over wilt doen met al je verzamelde krachten op een hogere moeilijkheidsgraad. Jammer genoeg zijn er verder geen coöperatieve of versus speelmodi, vooral de eerste zou volgens mij goed in de game gepast hebben omdat de chaos af en toe wel wat weg heeft van die in Serious Sam, wat een hele leuke game is om coöperatief te spelen.

Het grootste nadeel van de bovengenoemde chaos is dat het tegen het einde wel een beetje repetitief begint te worden, met steeds dezelfde vijanden die je uit de weg moet ruimen om naar de volgende grote omgeving te mogen die dienst doet als arena. Vergeleken met de meeste single-player FPS campaigns van tegenwoordig steekt Shadow Warrior qua gameplay en vermaak met kop en schouders boven de concurrentie uit, alleen mist het nét de gevarieerde inventieve levels om recht te doen aan de kwaliteit die je zou verwachten van een FPS uit 2013 die dezelfde soort gameplay nastreeft als die uit de jaren 90.

Shadow Warrior 003

Het zou geen Shadow Warrior zijn als er geen flauwe grappen in zouden zitten.

Waar Shadow Warrior dan wel weer uitstekend in slaagt is in het overzetten van een cliché macho actieheld naar een moderne game zonder tenenkrommende resultaten. In Duke Nukem Forever ging dit compleet mis, de geforceerde lompe humor zorgde eerder voor plaatsvervangende schaamte dan gegniffel. De humor was niet goed fout, maar gewoon fout ‘fout’ om het zo maar te zeggen. Shadow Warrior lost dit veel beter op door Lo Wang zelf nog even lomp en boers te laten zijn als zijn collega’s uit de jaren 90, maar de hele wereld om hem heen laat duidelijk merken dat ze hem maar een rare snuiter en een behoorlijke eikel vinden. Zo eentje die nog hele slechte woordgrapjes maakt ook. Dat werkt een stuk beter en lijkt dé ideale manier te zijn om Duke Nukem en Serious Sam figuren vermakelijk in plaats van irritant te laten zijn.

Een andere pluspunt van Shadow Warrior is dat het rekening houdt met het feit dat het op een PC gespeeld wordt. Niet alleen zijn alle gewenste grafische opties aanwezig en kun je de gameplay en interactie precies zo afstellen als je dat zelf wilt, er zit zelfs een FOV slider in. Deze moest je aanvankelijk steeds weer opnieuw moest instellen wanneer je de game opstartte, maar bij patch nummer 3 is dat inmiddels verholpen en moet ik Flying Wild Hog alle lof geven dat de slider er überhaupt in zit. Oké, het zou anno 2013 een standaard optie moeten zijn, maar zolang dat niet zo is blijf ik ontwikkelaars op hun vingers tikken wanneer ze dit nalaten.

Al met al is Shadow Warrior dus een hele leuke game, alleen misschien niet eentje waarvoor ik de volle prijs zou betalen. Als er net iets meer variëteit en inventiviteit in de vijanden en de levels had gezeten, dan was dit een glorieuze terugkeer van de jaren 90 stijl FPS geweest. Nu is Shadow Warrior ‘slechts’ een hele goede moderne interpretatie daarvan, hopelijk krijgt Flying Wild Hog dus de kans om dit in een vervolg beter te doen.

Shadow Warrior 006

Shadow Warrior is hartstikke cultureel en opvoedkundig verantwoord! Dat is zowaar een authentieke Hokusai bijvoorbeeld.

Powered By DT Author Box

Written by Daudi Goncalves

Daudi Goncalves

Voor een goede stealth game of traditionele RPG mag je hem ‘s nachts wakker maken. Hij doet verder niets liever dan high-end gaming PC’s bouwen om daar vervolgens oude 2D games uit de jaren 90 op te spelen.

Leave a Reply