Styx: Master of Shadows – review [PC]

Posted by & filed under .

Styx headerStyx: Master of Shadows is zowaar een echte stealthgame, zoals ze die vroeger maakten. Is daar vandaag de dag nog wel plaats voor?

Afgezien van Mark of the Ninja, een sublieme tweedimensionale variant op een genre dat sinds 1998 dankzij Thief: The Dark Project en Tenchu: Stealth Assassins gedefinieerd wordt door zorgvuldige voortgang door driedimensionale omgevingen, zijn er in de afgelopen hardwaregeneratie geen stealthgames uitgekomen. Niet dat ik me zo kan herinneren in ieder geval. Er waren wel genoeg games die zich de noemer ‘stealth’ toe-eigenden ten bate van marketing en/of het creëren van een bepaalde sfeer. Dan heb je het over titels als Assassin’s Creed of Dishonered, waarbij de stealth een minimaal en zeer gesimplificeerd onderdeel is van de algehele spelervaring. Of Thief, een reboot van de klassieke reeks eerder dit jaar, die meer aandacht besteedde aan set-pieces en het opleggen van bepaalde routes dan aan het soort stealth waar de titel voorheen om bekend stond.

Styx Master of Shadows 010Op zichzelf genomen is deze ontwikkeling helemaal niet erg. Ook al is het sluipen vergeleken met de klassiekers uit het genre vrijwel geautomatiseerd, het idee van sluipen alleen al voegt veel toe aan bijvoorbeeld Assassin’s Creed. Of wat dacht je bijvoorbeeld van Batman: Arkham Asylum, waarbij het ongezien neerdalen op doodsbange criminelen een geweldig sfeervolle toevoeging is op de metroidvania-structuur en de harde matpartijen. Als liefhebber van de traditionele stealthgames van weleer mis ik het genre echter wel een beetje. Er zijn gelukkig nog wel genoeg mods die van oudere games, zoals de eerste drie delen van Thief, een welhaast compleet nieuwe ervaring maken. Of zelfs letterlijke een nieuwe game, zoals The Dark Mod. Uiteindelijk moet een ietwat obscure Franse ontwikkelstudio, die voornamelijk bekend staat om zijn wielrenspelletjes, eraan te pas komen om ervoor te zorgen dat het échte stealthgenre weer eens iets van zich laat horen.

Cyanide Studio heeft al eerder een uitstapjes gemaakt naar voor hun onverwachte genres. In 2012 verscheen Of Orcs and Men, een budget-RPG met het hart op de juiste plaats maar niet de middelen om de interessante ideeën goed uit te werken. Ik heb geprobeerd mij ermee te vermaken, maar het spel was voor mij te gefragmenteerd en te houterig om een leuke RPG-ervaring op te leveren. Voor Styx: Master of Shadows gebruiken Cyanide dezelfde setting uit Of Orcs and Men en komt zelfs een van de twee hoofdrolspelers wederom opdraven. De groene kobold Styx uit de titel bevindt zich deze keer echter niet in een RPG, maar in een heuse stealthgame. Eentje zoals ze die vroeger maakten.

Styx Master of Shadows 020

Het enige moment waarbij je in Styx: Master of Shadows in first-person speelt is wanneer je onder een tafel kruipt.

Het voornaamste verschil tussen de eerder genoemde Thief: The Dark Project en Tenchu: Stealth Assassins was dat je in Thief vooral gebruik maakte van schaduwen om in het donker verborgen te blijven. Je belangrijkste voorwerpen ondersteunden dit basisprincipe: waterpijlen om lichtbronnen te doven en geluidspijlen om bewakers weg te loken. In Tenchu was er geen onderscheid tussen licht of donker, door achter voorwerpen te duiken en een bepaalde afstand te bewaren, moest je uit het zicht blijven. Als ninja moest je het hebben van behendige acrobatiek in omgevingen die eerder verticaliteit benadrukten, met onder andere een werphaak waarmee je in een flits lange afstanden of grote hoogtes kon overbruggen. Styx: Master of Shadows combineert beide uitgangspunten.

Styx Master of Shadows 009

Styx is lekker aan het klimmen. Die kroonluchter kun je overigens laten vallen op nietsvermoedende bewakers.

Styx: Master of Shadows speelt zich af in de zogenoemde Tower of Akanash, een gigantische fantasytoren die de ‘World tree’ herbergt. Als Styx is jouw uiteindelijke doel om het hart van de World Tree te stelen. Deze levensboom produceert namelijk ‘Amber’ (barnsteen), een kostbaar goedje dat allerlei magische eigenschappen herbergt. Eerlijk gezegd is het verhaal een beetje rommelig en hoef je als speler enkel twee dingen te weten: ten eerste wil je het hart van die grote boom stelen en ten tweede heb je magische krachten waarbij je Amber consumeert om ze te kunnen gebruiken. Omdat Styx: Master of Shadows zich nou eenmaal in een toren afspeelt, ligt de nadruk van het leveldesign nadrukkelijk op verticaliteit. Net als bij Tenchu is er daarom gekozen voor een derde persoonsperspectief, wat onontbeerlijk is om de superlenige Styx razendsnel door de sandbox-achtige omgevingen te loodsen. De controls zijn in het begin trouwens wel even wennen, maar na verloop van tijd zal de besturing geen probleem meer vormen. Afgezien van aan randjes blijven hangen dan, daarvoor moet je een knop ingedrukt houden anders klautert Styx automatisch omhoog. Dit is simpelweg te omslachtig en wil nog wel eens misgaan.

De sandbox-achtige omgevingen zijn veruit het beste aspect van het spel. Ze zijn daadwerkelijk gigantisch en bieden ongelofelijk veel bewegingsvrijheid. Gewoonlijk irriteert het mij wanneer games met een dikke vette pijl aangeven waar je naartoe moet, ik vind het leuker om dit zelf uit te zoeken. In Styx: Master of Shadows stoort de (optionele) richtingswijzer mij echter totaal niet. Het is juist goed om te weten waar ik precies moet zijn, anders zou ik dagenlang bezig zijn in ieder gebied. Dat je weet waar je moet zijn wil namelijk nog niks zeggen, hóe je dat punt exact bereikt is de kern van de gameplay in Styx: Master of Shadows. Er zijn talloze gangetjes en klimmogelijkheden die alternatieve routes bieden om van A naar B te komen. Een richting kiezen is welhaast een puzzel op zich en het is niet uitzonderlijk dat ik op compleet nieuwe routes stuit wanneer ik een eerdere omgeving opnieuw doorkruis. Dat ik me mijlenver boven een ruimte bevindt waar ik de eerste keer met heel veel geduld en moeite doorheen geslopen was, dat had ik dus heel anders aan kunnen pakken…

Styx Master of Shadows 026

Of ik sluip daar beneden of ik kijk het veilig vanaf hierboven aan.

Styx zelf is erg lenig en snel, wat essentieel is om vlug een muur te beklimmen terwijl een bewaker zich heel eventjes omdraait. Het behendige platformen is dus een onderdeel van het sluipen en daarmee doet Styx: Master of Shadows aan Tenchu denken. Daarnaast heeft Styx ook veel baat bij schaduwen, wanneer hij zich op een donkere plek bevindt dan licht de Amber op zijn rechterarm rood op en zullen tegenstanders je minder snel zien. Net als in Thief heb je verschillende voorwerpen tot je beschikking om dit te bewerkstelligen. Toortsen kunnen op afstand gedoofd worden door een nat zandballetje te gooien, maar daar heb je er maximaal vijf van bij je. Bovendien kunnen niet alle lichtbronnen gedoofd worden, maar normale toortsen kun je van dichtbij ook met de hand uitmaken om zo kostbare zandballetjes te sparen. Daarnaast kan Styx fluiten om vijanden te lokken en heb je ook twee werpmessen waarmee je ze op afstand kunt uitschakelen. Er zitten echter wel meer dan twee vijanden in ieder gebied en je weet maar nooit wanneer je weer een nieuw werpmes aantreft. Je bent dus voornamelijk bezig met tegenstanders te ontwijken (en ieder level kan ook als ‘ghost’ doorkruist worden, daar is zelfs een puntenbonus voor) of ze van dichtbij uit de weg te ruimen. In tegenstelling tot recente games met noemer stealth, maakt Styx: Master of Shadows geen onderscheid tussen ‘dodelijk’ of ‘niet dodelijk’, alleen tussen ‘snel en luid’ of  ‘langzaam en stil’. Bewakers hebben een scherp gehoor en dus levert het langzaam wurgen van tegenstanders best veel spanning op: het is bijna geruisloos, maar er kan ook ieder moment een andere bewaker om de hoek komen lopen.

Styx Master of Shadows 017

Lijken kun je oppikken en op een veilige plek dumpen. Ook kun je ze in kasten of grote kisten wegstoppen.

Naast de normale uitrusting heeft Styx ook magische krachten, dit varieert van tijdelijk onzichtbaar worden tot het creëren van een kloon die je op afstand kunt aansturen. Door levels uit te spelen en bepaalde bonusdoelstellingen te behalen (niet gezien worden, alle muntjes verzamelen, etcetera) kun je meer krachten of betere versies van bestaande krachten kopen in een skilltree die alleen in je thuisbasis beschikbaar is. Deze krachten lijken aanvankelijk een concessie voor spelers die niet van stealth houden, zoals de 2014 reboot van Thief één grote concessie is, maar Styx: Master of Shadows is helemaal geen makkelijk spelletje. Zeker in de latere levels zul je toch terugvallen op onder andere onzichtbaarheid, wat beperkt wordt door de hoeveelheid Amber die je bij je hebt, en jouw klonen voor meer zaken aanwenden dan alleen het bedienen van schakelaars. Er zit wel een soort vechtsysteem in het spel, maar dit is niet meer dan een mini-game, een laatste kans om door te mogen gaan in plaats van je meest recente quick-save in te hoeven laden. Op hogere moeilijkheidsgraden ben je zelfs in een klap weg, gezien worden komt dus eigenlijk neer op game over. De vraag is of dit gegeven jou als speler stoort of niet, daarmee weet je ook direct of Styx: Master of Shadows iets voor jou is. Als liefhebber van stealthgames vond ik het zelf alleen maar prachtig, eindelijk weer een game waarvoor de F5 knop echt nodig is.

Styx Master of Shadows 001

Na een pijnlijk slechte pre-rendered intro wordt de rest van het verhaal in statische illustraties verteld. Het verhaal zelf wordt er jammer genoeg niet beter op.

Afgezien van de omgevingen ziet Styx: Master of Shadows  eruit als een budgetgame en dat is wel een beetje jammer. Vooral de menselijke personages zijn belabberd vormgegeven, wat het toch al slechte stemacteren en het slordige verhaal alleen maar nog erger maakt. Daarnaast is de A.I. soms wel erg knullig, als je van afstand je tegenstanders observeert is het niet uitzonderlijk dat twee bewakers tegen elkaar aanlopen omdat hun vaststaande paden elkaar kruisen. De A.I. blijft dan net zo lang tegen elkaar oplopen totdat ze losschieten en hun weg kunnen vervolgen. Bovendien is het zeer teleurstellend dat alle omgevingen uit de eerste helft van het spel hergebruikt worden in de tweede helft. Dezelfde omgevingen moet je dan nogmaals doorkruisen, maar dan achterstevoren en met een boel nieuwe, lastigere tegenstanders. Toch hoeft dit de pret niet volledig te drukken, want de hogere moeilijkheidsgraad van de tegenstanders in deze latere levels zorgt ervoor dat je des te creatiever moet zijn om ongezien te blijven. Het was ook pas in de tweede helft van het spel dat ik ging experimenteren met alle beschikbare krachten en toen pas erachter kwam dat deze krachten toch best leuke tactieken kunnen opleveren.

Styx Master of Shadows 016

Je kunt eten en drinken dat je tegenkomt vergiftigen, bewakers vallen dan na een hapje te hebben genomen een paar stappen verderop dood neer.

Voor liefhebbers van traditionele stealth, sowieso de enigen aan wie ik Styx: Master of Shadows überhaupt zou aanraden, zijn de voornaamste nadelen echter de knelpunten in de omgevingen en de allerlaatste eindbaas. De omgevingen in het spel zijn voor het grootste gedeelte fantastisch open en uitgestrekt, en het is regelmatig verbijsterend om te zien hoe hoog je kunt komen boven het standaard speelgebied waarin je het level bent begonnen. De ontwerpers hebben echter net te vaak knelpunten in deze gebieden gecreëerd, een bewaakte deur of gang middenin een speelgebied die je niet kunt omzeilen en waarbij je dus gedwongen wordt om op een specifieke manier verder te komen. Dit is erg storend omdat het contrasteert met het fantastische gevoel van bewegingsvrijheid in de rest van het spel. Een nog groter minpunt is de laatste eindbaas in Styx: Master of Shadows. Zonder iets te spoilen kan ik wel zeggen dat je in een kleine arena gedumpt wordt aan het eind van een zeer pittig laatste level. Het is dus maar de vraag hoeveel werpmessen of drinkflessen Amber je dan nog bij je hebt en hoewel sluipen een mogelijkheid is, blijft dit gevecht in alle opzichten het meest frustrerende moment in Styx: Master of Shadows.

Afgezien van deze twee grote minpunten is Styx: Master of Shadows een prima stealthgame voor liefhebbers van het genre zoals het vroeger was. Dat er in 2014 een ‘pure’ stealthgame is uitgekomen is al heerlijk verfrissend en de b-game aspecten kun je daarom makkelijk vergeven. Ook omdat het als een digitale titel voor een budgetprijs wordt aangeboden, voor slechts € 30 op Steam, PSN (PlayStation 4) of Xbox Live (Xbox One) mogen we niet klagen. Ik raad echter wel de PC-versie aan omdat de laadtijden ontzettend kort zijn in deze versie. In een uitdagende stealthgame waarbij het ieder moment uit kan zijn met pret wanneer je even niet oplet, is dit van groot belang. Op basis van Styx: Master of Shadows hoop ik in ieder geval dat Cyanide in toekomst zich nogmaals aan het stealthgenre waagt, want dit smaakt naar meer.

Styx Master of Shadows 002

Ze weten niet wat hun boven het hoofd hangt.

Powered By DT Author Box

Written by Daudi Goncalves

Daudi Goncalves

Voor een goede stealth game of traditionele RPG mag je hem ‘s nachts wakker maken. Hij doet verder niets liever dan high-end gaming PC’s bouwen om daar vervolgens oude 2D games uit de jaren 90 op te spelen.

Leave a Reply