Review: The Last Door Season 2 [PC]

Posted by & filed under .

The Last Door HeaderThe Last Door Season 2 is het tweede en laatste seizoen van het horroravontuur van developer The Game Kitchen. Een spel dat wat mij betreft bewijst dat een ‘filmische ervaring‘ niet afhankelijk is van 60 fps of gelikte filmpjes.

Dankzij Martijn ben ik ergens aan het einde van seizoen 1 verknocht geraakt aan The Last Door, een game die voor mij het meest lijkt op de series Space Quest en Kings Quest van vroeger. Games die ik stuk voor stuk helemaal stuk gespeeld heb, maar in het geval van The Last Door met meer bloed en mafklappers. Daarnaast biedt het spel een ander favoriet element van mij: horror. Als je bang bent voor spoilers of gewoon geen zin hebt om deze review te lezen, dan kan ik kort zijn. Ik ga The Last Door in zijn geheel keihard aanraden.

The-Last-Door-Boompje

Voor de mensen die nu nog doorlezen zal ik uitleggen waarom. Het sterkste punt van The Last Door is het verhaal. In seizoen 1 speel je als Jeremiah Devitt die een brief krijgt van een oud-klasgenoot met een cryptische boodschap. Hierop besluit Jeremiah op onderzoek uit te gaan bij het enorme huis van zijn vriend. Hier duurt het niet lang voordat hem het gevoel bekruipt dat er iets niet klopt. Hoe het Jeremiah precies vergaat, moet je zelf maar uitzoeken. Ik kan wel alvast verklappen dat hij in seizoen 2 niet de hoofdpersoon is, dat is namelijk John Wakefield, Jeremiah’s psychotherapeut en vriend die zich afvraagt waar Jeremiah gebleven is. Ook in dit geval blijf ik expres vaag, maar een van de noemenswaardige onderdelen is het einde. De finale van seizoen 2 flikt het namelijk om nog wat vragen open te laten. Iets wat vervelend is als de studio aankondigt dat dit voorlopig ook het einde van de gehele serie is.

The-Last-Door-Zelfkastijding

Naast het verhaal blinkt The Last Door uit in sfeer. Wie denkt dat de klassieke pixelachtige omgevingen antiek aandoen, komt bedrogen uit. Door de soms wat onduidelijke taferelen maakt het spel gebruik van een van de krachtigste smaakmakers voor films en games: de fantasie van de kijker. Hierbij wordt er net genoeg context gegeven om te weten wat er gebeurt, en de rest laten ze aan je hersenspinsels over. Dit gecombineerd met een ijzersterke soundtrack en genoeg ‘huh’-momentjes zorgen ervoor dat de game van de eerste tot de laatste minuut blijft boeien.

Is er dan niks mis met The Last Door? Jawel, wat mij betreft is het te kort. Alle afleveringen van seizoen 1 en 2 duurden bij elkaar ongeveer zes uur, maar eerlijk is eerlijk. Ik heb daarmee voor 20 euro wel langer plezier dan ik van de gemiddelde film of sommige grote titels heb, zoals bijvoorbeeld Halo of The Order: 1886. Ook ben ik het niet helemaal eens met collega Martijn over de puzzels in zijn review over de eerste episode. Sommige raakten wat mij betreft kant noch wal qua logica, maar gelukkig weet ik in het vervolg wat ik met vier wassen maskers aanmoet.

Zoals eerder in deze review al heb aangegeven kan ik The Last Door van harte aanbevelen voor iedere ziel die gek is op point-and-click adventures en horror. De mindere puntjes nemen niet weg dat dit eigenlijk een kunstwerk is, waar de passie van de makers vanaf afstraalt. The Game Kitchen staat wat mij betreft op mijn netvlies voor toekomstige games, ik zou zo zeggen: ga zo door.

Written by Stefan van der Wal

Stefan van der Wal

Natuurlijk heeft ook Stefan recht op een bio, helaas voor hem zijn degenen die deze dingen opstellen vergeten er iets zinnigs van te maken. In plaats daarvan zijn ze naar de kroeg gegaan, daar kwamen ze Stefan tegen en was het nog lang gezellig.

Leave a Reply