Top 5 2014 – Daudi

Posted by & filed under .

20142015lijstjesTerwijl ik al vol verwachting uitkijk naar al het moois dat 2015 ons belooft te bieden qua games, kijk ik ook met veel plezier terug op 2014. Een jaar waarin enkele van mijn favoriete genres weer ‘net als vroeger’ aanvoelden.

2014 was een bewogen jaar voor zowel Gamestalker zelf als ons primaire onderwerp: games. Dennis besloot om zijn toetsenbord voorlopig aan de digitale wilgen te hangen en zo zijn we een van de redactieleden van het eerste uur minder. Aan de andere kant zijn we nu ook weer een redactielid rijker en hebben we Jeroen met gejuich kunnen ontvangen. Zo komt alles uiteindelijk weer op zijn pootjes terecht, en dat bleek in 2014 ook voor onze geliefde hobby te gelden.

Voordat de nieuwe consoles PlayStation 4 en Xbox One eind 2013 uitkwamen, vroegen velen zich hardop af of de consolemarkt niet op zijn laatste benen liep. De vorige generatie leek langzaam dood te bloeden, de Wii U maakte geen denderende impact en de smartphonemarkt zou onontkoombaar de toekomst hebben. Is er nog wel ruimte voor consolegaming in een tijdperk waarin men massaal Angry Birds en FarmVille op uiteenlopende smart-apparaten speelt? Persoonlijk vind ik dat geen prettig vooruitzicht, die mobiele niemendalletjes zijn leuke tijdsdoders als je langer dan gehoopt op de trein moet wachten, maar ze zijn voor mij absoluut geen alternatief voor de grotere games die je op een tv of monitor speelt. Als Flappy Bird de toekomst heeft, dan is het voor mij tijd om een andere hobby te zoeken.

Gelukkig bleek dit doemscenario veel te voorbarig. De PlayStation 4 en de Xbox One verkochten in 2014 niet alleen veel beter dan verwacht, ze verkopen zelfs beter en sneller dan hun respectievelijke voorgangers in dezelfde levensfase. De markt voor ‘echte’ games op console en PC is dus niet alleen springlevend, het is zelfs sterker dan ooit tevoren. Onze populaire column Casual Friday zal godzijdank een vermakelijke zijtak van Gamestalker blijven in plaats van de kern van de hele website.

Onze hobby is dus gered, alleen hadden veel ontwikkelstudio’s dit schijnbaar niet verwacht. Waar het precies aan ligt kunnen we niet met zekerheid zeggen, maar door de opmerkelijke hoeveelheid grote titels die tot 2015 zijn uitgesteld, lijkt het erop alsof het succes van de huidige generatie een verrassing was. Kijk maar naar EA, die op de afgelopen E3 bijna alleen maar prototypes kon tonen van games die pas recentelijk het groene licht hadden gekregen: “Oh god, die nieuwe consoles verkopen als een gek! Snel, snel, ga games voor die krengen maken!” Deze valse start werd in 2014 opgevuld met een eindeloze reeks HD-heruitgaven. Van Tomb Raider tot The Last of Us, van Sleeping Dogs tot Halo: The Master Chief Collection. Slechts één van deze heruitgaven heeft een plaatsje in mijn top 5 weten te bemachtigen. Dat komt omdat ik me vooral op nieuwe titels wil concentreren, maar deze ene uitzondering ben ik een excuses verschuldigd. In mijn top 5 kun je lezen hoe dat precies zit.

Al met al zijn er naast alle HD-herkauwsels ook genoeg nieuwe games in 2014 uitgekomen waar ik blij van word. Sterker nog, ik ben er nog niet aan toe gekomen om alle veelbelovende titels van het afgelopen jaar te spelen. Mijn ‘pile of shame’ reikt zo hoog dat Mario een bonenstaak nodig zou hebben om de top te bereiken. Van de games die ik wel heb gespeeld, heb ik vijf persoonlijke favorieten uitgekozen op basis van het plezier dat ik ermee heb gehad en hoe graag ik er meer van zou willen zien in het komende jaar. 2015 is met alle uitgestelde titels natuurlijk veelbelovend, maar het zijn vooral de onderstaande vijf games die ik graag als inspiratiebron voor de toekomst zou willen aanbevelen:

5. Styx: Master of Shadows

Styx headerWie had het ooit gedacht? Cyanide Studios, die hiervoor voornamelijk geassocieerd werd met budgetgames van de Tour de France, wist in 2014 met Styx: Master of Shadows een stealthgame af te leveren die me deed denken aan het genre in zijn hoogtijdagen. Geen gestroomlijnde en versimpelde optionele sluip-gameplay, zoals dat tegenwoordig standaard is in games die pretenderen ‘stealth’ te zijn, maar rechttoe rechtaan sluipen net als vroeger. Styx: Master of Shadows sluit daadwerkelijk aan op het stealtgenre van rond de eeuwwisseling: een game die volledig gedefinieerd wordt door zorgvuldige voortgang door driedimensionale omgevingen. Bovendien legt de game in het ontwerp van zijn omgevingen een opvallende grote nadruk op duizelende verticaliteit, wat me op een positieve manier aan de goede oude Tenchu doet denken. Ondanks enkele minpunten, voornamelijk de ietwat ongepolijste afwerking, herhalende levels en een irritante eindbaas, heb ik mij dus ontzettend goed vermaakt met Styx: Master of Shadows en is een plaatsje in mijn persoonlijke top 5 meer dan verdiend.

4. Dark Souls 2

Dark Souls 2 headerOké, geen van de gebieden in Dark Souls 2 kan zich meten met Tower of Latria in Demon’s Souls of Undead Burg in Dark Souls, maar op zichzelf genomen is dit wederom een geweldige titel in de Souls-reeks. Terwijl Hidetaka Miyazaki, de grote man achter deze reeks, samen met zijn primaire team alreeds bezig was met Bloodborne, wist de rest van ontwikkelstudio From Software een waardige opvolger voor Dark Souls af te leveren met genoeg ideeën van zichzelf om het niet als een herhalingsoefening te laten aanvoelen. En een goede game in de Souls-reeks is een briljant exemplaar vergeleken met alle andere, want ondanks dat in 2014 eindelijk de eerste imitator verscheen in de vorm van Lords of the Fallen, is deze serie nog steeds ongeëvenaard. Met een grote hakbijl in de hand een onbekende, donkere kerker verkennen, hopend om snel een kampvuur aan te treffen voordat je de grote hoeveelheid souls die je meedraagt kwijtraakt, dit vormde een van de leukste game-ervaringen van het afgelopen jaar. De op drie na de leukste om precies te zijn, en ik kijk dan ook heel erg uit naar Bloodborne in 2015.

3. Diablo III: Ultimate Evil Edition [PlayStation 4]

Diablo III Reaper of Souls headerHee, Diablo III is toch een game uit 2012? Dat klopt, maar het gaat hier dan ook specifiek om de nieuwe versie die ik op de PlayStation 4 heb gespeeld in 2014. Dit is de game die ik een excuses verschuldigd ben. Toen Diablo III  in 2012 voor thuiscomputers verscheen ben ik vrij negatief erover geweest en vroeg ik me zelfs af of de huidige Blizzard nog wel in staat was om hun oude niveau te halen. Diablo III was in zijn oorspronkelijke vorm een spelletje waarvoor je altijd online moest zijn, zelfs als je in je eentje aan de slag wilde. Waren er problemen met de servers, dan kon je de game niet spelen. Bovendien vond ik Diablo III simpelweg niet zo leuk. Los van de potentiële lag in singleplayer en de nadruk op online, werd ik niet blij van de lootdrops en werd ik onpasselijk van het hele idee achter de Auction House waarbij je handel kon drijven met andere spelers. Noem me ouderwets, maar ik wil gewoon leuk een avondje wegklikken en op dikke loot stuiten. Dat hele online-gebeuren kan me gestolen worden en zou optioneel moeten zijn. En toen was daar Diablo III: Ultimate Evil Edition op de consoles van de huidige generatie. Inclusief de nieuwe uitbreiding Reaper of Souls en een compleet nieuw lootsysteem, maar zonder de Auction House of lag in je singleplayer. Sterker nog, deze consoleversie heb ik coöperatief met collega Pepijn op één scherm gespeeld en dat werkt fantastisch goed. Lokale co-op is en blijft de leukste manier van samen spelen en in Diablo III: Ultimate Evil Edition is deze modus exemplarisch geïmplementeerd. Tel daarbij op dat de besturing met een controller op een of andere magische wijze zelfs beter aanvoelt dan met een muis, en het resultaat is dat Diablo III: Ultimate Evil Edition op nummer drie in mijn top 5 staat. Sorry dat ik heb durven twijfelen, Blizzard.

2. Middle-earth: Shadow of Mordor

Shadow Of Mordor HeaderGames gebaseerd op een licentie zijn meestal niet zo goed, dat lijkt dubbel te gelden als het gebaseerd is op Lord of the Rings. Bovendien heb ik zelf helemaal niks met de werken van J.R.R. Tolkien en nog minder met de verfilmingen daarvan. Toch was ik stiekem benieuwd naar Middle-earth: Shadow of Mordor omdat het gemaakt is door Monolith, een van mijn favoriete ontwikkelstudio’s die onder andere bekend zijn van Condemned en F.E.A.R.. Met Middle-earth: Shadow of Mordor heeft Monolith mijn vertrouwen gelukkig niet beschaamd. Integendeel, ze hebben de meest vooruitstrevende sandboxgame sinds GTA III afgeleverd. Terwijl de rest van het genre stagneert door zich uitsluitend te richten op het creëren van steeds mooiere omgevingen en deze lukraak te vullen met geestdodende secundaire activiteiten om zo de speeltijd op te rekken, pakt Middle-earth: Shadow of Mordor het anders aan door iets nieuws te doen met de A.I. in de speelwereld. De Orcs die je tegenkomt worden geleid door Captains, die ieder een eigen persoonlijkheid hebben en vrijelijk rondlopen in de speelwereld en daarin zelf missies ondernemen. Iedere Captain heeft een willekeurige mix van persoonlijke eigenschappen en reageert vaak ook verbaal op wat jij voorheen hebt uitgespookt wanneer je ze tegenkomt. Het uiteindelijke doel is om steeds hoger in de ranglijst te klimmen en zo de Warchiefs die deze Captains leiden te elimineren, daarbij kun je bijvoorbeeld ook enkele Captains hersenspoelen om zo je eigen leger samen te stellen. Hoewel de speelwereld op zichzelf genomen niet bijster interessant is en de gameplay herkenbaar van Assassin’s Creed en Batman afgeleid, levert de strijd tegen de A.I. en de ongelofelijke vrijheid die je daarbinnen hebt, een game op die veel meer is dan een simpele optelsom van zijn systemen. Middle-earth: Shadow of Mordor is niet alleen fantastisch leuk om te spelen, het is een game die revolutionaire ideeën introduceert in een genre dat lange tijd stagneerde in zijn voorspelbare evolutie.

 1. Divinity: Original Sin

Divinity Original Sin

Het RPG-genre is terug. Althans, de traditionele isometrische vorm van dit genre is terug. Er zijn talloze rollenspelavonturen in het laatste decennium uitgekomen waarin je een mooie, maar uiteindelijk vrij oppervlakkige sandbox-omgeving verkent vol verhaallijnen met een identiek gebrek aan diepgang als de bijbehorende gameplay-systemen. Of redelijke lineaire avonturen die net zo gestroomlijnd zijn als gepolijst, waarin oncomfortabel veel nadruk wordt gelegd op het doorlopen van dialogen om uiteindelijk met een of meerdere personages seks te kunnen hebben: “achievement unlocked”. Op zich niks mis mee, maar het recente succes van de meer traditionele variant van het genre op Kickstarter bewijst dat er wel degelijk een publiek is voor RPG’s die je niet aan het handje meenemen door de speelwereld, die niet bang zijn om de speler aan het denken te zetten en die er niet voor terug deinzen enig tactisch inzicht te eisen. Divinity: Original Sin is tot nog mijn persoonlijke favoriet van alle games die voortgekomen zijn uit deze isometrische herleving. De insteek van deze moderne klassieker van de Belgische ontwikkelstudio Larian is vrijheid om te verkennen en experimenteren. De speler wordt aan zijn lot overgelaten en het is aan jou om uit te vogelen wat er allemaal te beleven valt en wat er allemaal mogelijk is binnen de verrassend interactieve omgevingen. Het ene voorwerp met het ander combineren kan zomaar een efficiënt wapen opleveren. Of je komt erachter dat je magische spreuken daadwerkelijk invloed hebben op de speelwereld in plaats van alleen op gerichte vijanden binnen gevechten. Blus een vuurtje met je waterspreuk en zet de hele vochtige boel vervolgens onder stroom met een elektriciteitsspreuk . Daarnaast kan je alles wat los en vast zitten stelen, het enige wat je hierin beperkt is je eigen fantasie om geniepige manieren te bedenken om ergens ongezien binnen te glippen. Sterker nog, ook fantasieloze spelers kunnen lompweg een dichte deur inslaan wanneer een alternatieve route uitpuzzelen teveel moeite blijkt. Het kan allemaal, en dat terwijl we al lange tijd voor lief namen dat het meeste niet mág in een RPG. Alleen al het verkennen en experimenteren in de speelwereld van Divinity: Original Sin is genoeg om met stip op de eerste plaats te eindigen in mijn top 5 van 2014, maar dit alles wordt ook nog eens aangevuld met het soort gevatte en humoristische schrijfwerk waar Larian inmiddels bekend om staat. De meest diepgaande RPG die ik in jaren heb gespeeld wordt gepresenteerd met een knipoog, dat is pas een achievement.

Powered By DT Author Box

Written by Daudi Goncalves

Daudi Goncalves

Voor een goede stealth game of traditionele RPG mag je hem ‘s nachts wakker maken. Hij doet verder niets liever dan high-end gaming PC’s bouwen om daar vervolgens oude 2D games uit de jaren 90 op te spelen.

Leave a Reply