Top 5 2014 – Pepijn

Posted by & filed under , .

20142015lijstjes

2014 was het jaar waarin de nieuwe telgen uit de Microsoft en Sony familie hun eerste kleine stapjes zetten als achtste generatie hardware. Sony kwam met PlayStation Now (Europa 2015) op de proppen zetten, Goat simulator werd een feit, Nintendo kondigde de zoveelste revisie van de 3DS aan en Mojang werd door Microsoft overgenomen.

Daarnaast leverde ook 2014 wederom een groot aantal vervolgen van bekende franchisen op: Call of Duty: Advanced Warfare, Donkey Kong Country: Tropical Freeze, Lightning Returns: Final Fantasy XIII, Mario Kart 8, The Sims 4. Nieuwe ip’s Destiny, Titanfall en Watch Dogs probeerde dit jaarlijks terugkerende feest juist te doorbreken, maar of dit ook echt gelukt is daar zijn de meningen erg en terecht over verdeelt. 2014 leverde in ieder geval voldoende kopzorgen op dankzij de hoeveelheid bugs die maar niet geplet werden en deadlines wisten te overleven.

Het is voor mij vooral een jaar geweest waarin ik eigenlijk niet eens zo heel veel tijd in een van mijn favoriete hobby’s heb gestoken. Het heeft daarbij ook een kentering ingezet die al ergens in het najaar van 2013 steeds meer naar boven is komen drijven. Sony heeft er met zijn PlayStation 4 namelijk voor gezorgd dat ik ben overgestapt naar het andere team, na jarenlange voorliefde te hebben gehad voor kamp Xbox. Niet dat dit betekent dat ik totaal niets meer zal doen met bijvoorbeeld de Xbox One. Microsoft heeft namelijk nog steeds Halo, Gears of War, iets van ontwikkelaar Rare (men kan dromen) als grote troeven in handen.

De tijd die ik echter besteedt heb aan gamen levert dan ook niet echt een heel afwijkende top 5 op voor de mensen die mij kennen, met alleen een verrassing aan het einde van de rit.

  1. inFamous: Second Son

inFamous Second Son header

Platformhuis Sucker Punch Productions wist mij in het PlayStation 3 tijdperk al te verrassen met de eerdere delen uit de inFamous reeks. Hoewel ik het tweede deel nooit zoveel gespeeld heb als het origineel, lieten beide titels zien dat deze ontwikkelaar wel raad wist met een open wereld doorspekt met bovennatuurlijke krachten.

Ook inFamous: Second Son, het derde deel uit deze serie, stelt zeker niet teleur op dit vlak en doet er dankzij de kracht van de PlayStation 4 nog een extra schepje bovenop. Zowel op het gebied van grafische geweld dat kopstuk Delsin Rowe door zijn avontuur heen tentoon spreidt als in de manier waarop de fictieve versie van Seattle wordt neergezet, laat Sucker Punch duidelijk blijken dat zij wel van wanten weten met dit nieuwe stukje hardware van Sony.

Ik heb mij dan ook prima vermaakt met de vijf krachten die je in inFamous: Second Son krijgt aangeboden om Seattle te verkennen. Jammer dat de ontwikkelaar spelers alleen pas op het allerlaatste moment in het spel in aanraking laat komen met de vijfde (beton) kracht. Desalniettemin verdient inFamous: Second Son het om in mijn top vijf voor te komen en heb ik deze game op de vijfde positie neergezet.

  1. Halo: The Master Chief Collection

Halo_MCC_header

Toen 343 Industries liet doorschemeren dat ze inderdaad met een Master Chief collectie aan de slag waren gegaan, kwam er niets anders dan een grote glimlach en een kleine vreugdensprongetje in mij naar boven. Dat deze vreugde echter enigszins onderdrukt zou worden door de staat waarin de Halo: The Master Chief Collection uiteindelijk van de digitale band zou komen afgerold had denk ik niemand zien aankomen.

Vooral het multiplayer matchmaking systeem waar voormalig Halo ontwikkelaar Bungie heer en meester in is kwam niet helemaal uit de verf en leverde een hoop frustraties op door lange wachttijden of constante disconnects. Ook de singleplayer ervaringen van de vier Halo games – Halo: Combat Evolved, Halo 2, Halo 3, Halo 4 – waren (en zijn op sommige punten nog steeds) niet helemaal vrij van de nodige gebreken. Zo werden Levels geskipped, haalde de performance in de split-screen modus bij lange na niet de 60fps en kwamen er willekeurige crashes in de Halo 2 Anniversary campaign voor.

Ondanks deze gebreken levert deze collectie een hele mooie verzameling aan Halo-ervaringen op. Zeker voor de mensen die de serie nog nooit hebben gespeeld en wel toe zijn aan een co-op sci-fi avontuur op hun Xbox One. 343 Industries beloofd sowieso nog meer beterschap voor de toekomst en zal nog behoorlijk gaan sleutelen aan de Halo: The Master Chief Collection. Het spel had dan ook zeker een hoger plekje dan deze vierde plaatst in mijn ranglijst gehaald ware het niet dat het spel ten tijde van release eigenlijk gewoon nog niet echt af was.

  1. Diablo III: Ultimate Evil Edition [PlayStation 4]

Diablo III Reaper of Souls header

Ik ben nooit echt fan geweest van de Diablo serie. Niet zozeer omdat het genre mij niet aanspreekt maar meer omdat ik het gewoonweg niet fijn vindt om met een muis en toetsenbord mijn personages te controleren. In 2012 heb ik zowaar getracht het derde deel uit deze reeks te spelen met een programma waarmee je de PC-besturing op een controller emuleert. Dit werkte destijds best aardig alleen weerhield de online only multiplayer mij ervan om lang van deze editie te kunnen genieten.

Afgelopen najaar verscheen Diablo 3 weliswaar voor de Xbox 360 en PlayStation 3. Echter wie wil er nou nog op die oude hardware van een hack ’n’ slash game genieten als je weet dat Diablo 3 ook zal uitkomen voor de PlayStation 4 en Xbox One. Niet alleen kan je met deze versie van een lokaal co-op potje gaan genieten maar zorgt deze editie ervoor dat je eenzelfde grafische ervaring krijgt voorgeschoteld als op de PC in 1080p.

Samen met collega Daudi heb ik mij een aantal keer tot in de late uurtjes weten te vermaken tijdens een aantal lokale co-op sessies. Met een batterij lekkere biertjes op voorraad, de degelijke PlayStation 4 controllers in de hand en een beamer heeft Diablo 3 dan ook terecht de derde plaatst weten te veroveren in deze top vijf. Mijn advies blijft dan ook nog steeds: “Gewoon alles in je bewapening en offense stoppen. Dan heb je geen defense nodig en gaan ze liggen voor je er erg in hebt”.

  1. Destiny [PlayStation 4]

Destiny_header5

Ik heb al bijna net zo lang naar deze nieuwe ip van Bungie uitgekeken als menig ander Halo-fan. Toen in 2013 de eerste gameplay beelden getoond werden van Destiny kon ik dan ook echt niet wachten om dit universum zelf te gaan verkennen. Ook gedurende de alfa en bèta perioden afgelopen zomer bleef mijn honger naar nog meer Destiny maar niet gestild te worden.

Nu het spel ondertussen een aantal maanden beschikbaar is en ik de nodige uren in dit sci-fi avontuur gestoken heb, kan ik concluderen dat het spel mij zowel naar zich toe trekt als van zich af stoot. Het verhaal uit de campaign stelt niet zo veel voor, de missies en strikes worden op den duur aardig repetitief en ook de onlangs vrijgegeven DLC biedt helaas slechts een vlaagje vernieuwing op de reeds bestaande content. Evenwel is het de verfijnde gameplay die mij telkens weer naar dit Bungie universum blijft trekken en waar ik bij tijd en wijle geen genoeg van kan krijgen.

Eerlijk gezegd zag ik Destiny wel op de nummer 1 belanden in mijn lijst voor 2014. Er zit namelijk genoeg potentie in en Bungie heeft voldoende capaciteiten in huis om hun nieuwe wereld echt tot leven te laten komen. De veelal ontbrekende content en veelvuldig voorkomende herhaling in de missiestructuur heeft Destiny echter op de tweede plaatst doen belanden.

  1. Shovel Knight [PC]

Shovel_Knight_header

De verrassing van 2014 is voor mij toch echt wel het in juni jongstleden uitgebrachte Shovel Knight. Voor het begin van het jaar had ik zelfs geeneens gehoord van deze 2D-platformer, maar bij het zien van de eerste beelden werd ik gelijk weer teruggebracht naar een stukje nostalgie uit de tweede helft van de jaren tachtig, de NES platform games. Achter hun grafische eenvoudig gaat vaak een meedogenloos ervaring schuil.

Ontwikkelaar Yacht Club Games haalde de inspiratie voor Shovel Knight uit NES klassiekers als Castlevania III, DuckTales, Mega Man en Super Mario Bros. 3. Zeker niet de minste games voor dit Nintendo platform en dat merk je dan ook eigenlijk aan alles in dit side-scrolling avontuur. De ontwikkelaar gebruikte zelfs eenzelfde kleurenpalet als de originele NES om zo dicht mogelijk tegen dat 8-bit gevoel aan te schurken.

Het charismatische Shovel Knight weet spelers in ieder geval wel een aantal uurtjes zoet te houden met zijn vier wereldkaarten en langzaam oplopende moeilijkheidsgraad. Het spel wordt echter nooit zo moeilijk als zijn NES voorgangers dat deden. Voor sommige is dit wellicht een verademing maar anderen hopen juist op net dat ene tandje extra. Ondanks alles stoot Shovel Knight met precies de juiste ingrediënten – gameplay, moeilijkheidsgraad, stijl – door naar de eerste plek.

Written by Pepijn Damen

Pepijn Damen

Een fan van het betere beuk- en hakwerk, Pepijn zal altijd de lompe tank kiezen als hem de keuze geboden wordt. Naast de klappergames wordt hij ook erg blij van een goede Halo game op zijn tijd, waarbij de frontale aanval een vertrouwde tactiek blijft.

Leave a Reply