The Waste Land – Review

Posted by & filed under .

The Waste Land - headerThe Waste Land, niet te verwarren met Wasteland, is een retro stijl metroidvania platformer. De game is volgens de maker licht geïnspireerd op het gelijknamige gedicht van T.S. Eliot.

Dat klinkt als een interessant idee. Ik ben dan wel niet zo van de platformers maar metroidvania is een subgenre dat me wel weer aanspreekt. Met Super Metroid en Castlevania: Symphony of the Night als grondleggers en naamgevers van het genre, laat het zich raden dat het games betreft die draaien om verkenning. Een grote wereld waarin je zo nu en dan simpelweg niet verder kunt en gedwongen wordt terug te gaan om een andere route of de benodigde uitrusting te vinden om verder te kunnen komen.

TheWasteLand-Screen-1Maar laten we bij het begin beginnen. In The Waste Land speel je een koning, een egocentrische koning die het allemaal niet zo nauw neemt met zijn plicht het land te beschermen. Uiteraard gaat het al snel mis als de koning tijdens een jacht een bijzonder dier doodt. Hierna wordt het land geplaagd door monsters en is het aan de verwende en verwaande koning om zijn bevoorrechte positie te heroveren door het kwaad te verslaan. Dit leidt tot een transformatieve queeste waarin de koning leert dat er meer is in het leven dan zijn eigen geneugten en dat hij wel degelijk zijn verantwoordelijkheden moet nemen.

Daarmee heb ik het plot al verklapt, een beetje flauw mischien maar het is niets dat je niet al leert op het moment dat je de game aanschaft op Steam. Dit is namelijk bijna letterlijk de synopsis die de maker zelf in zijn press releases en op de Steam Store pagina geeft. Jammer, want het haalt het hele mysterie uit de game. De maker hamert op een link naar een gedicht dat als een van de meest invloedrijke van de afgelopen eeuw geldt. Het gedicht zelf is lang en complex en levert uren studie op voor diegenen die het willen ontcijferen. De game daarentegen is in een paar regels samen te vatten.

Eenmansstudio Fledermaus is voor een retro presentatie gegaan. Dat past natuurlijk mooi bij het genre zelf en het is de laatste tijd hip. Niets aan de hand dus. Een aardige toevoeging is de indeling van de moeilijkheidsgraden;

  • 1986 – Proud Hardcore
  • 1994 – Right Guy
  • 2014 – Casual Scum

TheWasteLand-Screen-2De maker heeft overduidelijk geen hoge achting voor hedendaagse gamers. De game zelf reflecteert dat maar niet zozeer in de moeilijkheidsgraad. Althans, aan de gevechten zal het niet direct liggen. Ik ben begonnen op de 1994 moeilijkheidsgraad en ben tegen vijanden geen enkele keer in de problemen gekomen. Waar ik wel mee in de problemen kwam was de gameplay. Super Metroid en Castlevania: Symphony of the Night dagen de speler uit te verkennen door ze een uitgebreide en nauwkeurige kaart te bieden die ingevuld wordt naarmate de speler meer verkent. De kaart in The Waste Land is echter rudimentair en lijkt eigenlijk niet meer dan cosmetisch te zijn. Het geeft een ruwe indruk van waar de speler zich in de wereld bevindt, maar geen enkele aanwijzing van wat er allemaal wel en niet is verkend.

Het lijkt op die manier extra uitdagend, maar het wordt al snel frustrerend vooral op de andere manieren waarop verkennen wordt tegengewerkt. Tegenstanders zijn, zoals gezegd, niet bepaald uitdagend maar het kost wel tijd om ze te verslaan. Daar komt het extra obstakel bij dat monsters te pas en te onpas pickups laten vallen; sommigen daarvan vullen de health van de speler aan, maar vele zijn bedorven en kosten juist health. Vervelend als je snel moet backtracken omdat je op een doodlopend pad bent gestuit en niet door kunt rennen omdat je steeds de bedorven pickups moet ontwijken.

TheWasteLand-Screen-42Een ander probleem diende zich aan bij een ouderwets platform gedeelte. Soms moeten er sprongen op de pixel nauwkeurig worden gemaakt. Geen probleem met pixels zo groot als DUPLO blokken maar als het einde van een platform niet duidelijk is. Het blijkt mogelijk te zijn om naast een platform in de lucht te zweven en dat is absoluut nodig om sommige sprongen te halen. Een ander probleem is dat ik nog net kon zien dat er lager ook nog iets moest zijn, maar simpelweg omlaag springen leidde in de meeste gevallen tot een snelle dood. Keer op keer je dood tegemoet vallen in de hoop dat er wellicht een hartje ligt waarmee je je health kunt verbeteren is niet echt uitdagend. Helemaal niet met het archaïsche systeem van savepoints, halverwege een frustrerend potje rondspringen en dan weer opnieuw moeten beginnen is niet uitnodigend. Ik ben het ermee eens dat moderne games de speler vaak teveel bij de hand nemen en door levels heen leiden, maar dit voelt wel weer als een heel erg kunstmatige manier om de game ‘uitdagender’ te maken. Het feit dat savepoints vroeger om technische redenen noodzakelijk waren, betekent niet dat games daar beter door waren.

Wapens moeten er ook verzameld worden maar dat lijkt ook weinig meer te zijn dan een serie progressief sterker wordende zwaarden en pijlen in tegenstelling tot de verschillende soorten beams uit Super Metroid die ieder hun eigen voor- en nadelen boden of het arsenaal aan wapens en schilden en de diverse harnassen en ringen uit Castlevania: Symphony of the Night, waarmee je Alucard naar eigen smaak kon versterken en waar zelfs nog een paar geheime en bijzondere combinaties mee mogelijk waren.

TheWasteLand-Screen-57The Waste Land wil heel erg graag met de grote jongens meespelen maar technische problemen als een licht krakkemikkige collision detection en de saaie art direction maken toch dat het niet veel meer is dan een slap aftreksel. Zelfs de link naar een klassieker uit de moderne poëzie is niet genoeg om het geheel te redden. Het is wel net zo frustrerend als sommige oudere games, maar het mist de sterke punten van die oudere titels. Als je echt op zoek bent naar iets ouderwets en niet bang bent voor een beetje frustratie kun je The Waste Land natuurlijk voor een tientje oppikken. Of voor acht euro vandaag met de 20% launch korting. Mijn advies is echter te zoeken naar games die het retrogevoel weten te vatten door de beste elementen van die oude games te benutten in plaats van alleen de frustrerende aspecten.

Powered By DT Author Box

Written by Dennis Bakker

Dennis Bakker

Een groot liefhebber van hardcore stealth en traditionele RPG’s, het liefst met lappen tekst en heel veel virtuele boeken om te lezen en verzamelen. Ook indiegames doen het bij hem goed, vooral om op zondag zijn zielenrust mee te vinden.

Leave a Reply