Zondagse Zielenroerselen – Us and Them

Posted by & filed under .

Zondagse Zielenrust header“Zo zijn we niet allemaal. Een klein groepje klootzakken dat het voor de rest verkloot.” Het is een veel gehoorde reactie, een die ik zelf ook wel gebruik. We hebben het dan natuurlijk over alles wat er mis is met de gamesindustrie.

Een klein groepje journalisten zal vast wel corrupt zijn en gratis games of Doritos ontvangen in ruil voor gunstige reviews en er is een kleine groep pubers en bekrompen macho’s die lelijk doen tegen vrouwen in de games industrie. Het is prachtig dramatisch en waarschijnlijk ook waar, maar dat maakt het geen goed argument. Sterker nog, het is helemaal geen argument, dit soort uitspraken dragen alleen maar bij aan de problemen.

Discussie is, zoals we inmiddels allang weten, volstrekt onmogelijk op het internet. Er zijn wel een paar gemodereerde sites waar iedereen de kans krijgt aan het woord te komen, maar de meeste mensen uiten hun meningen via ongemodereerde sociale media sites, een oorlog van hashtags waarbij wie het hardst schreeuwt het meest gehoord wordt, ongeacht de relevantie van de uitspraken. Dat is namelijk het punt, de meeste discussies vervallen in hersenloos geschreeuw of dwalen binnen de kortste keren af van waar het om draait.

Als iemand via Twitter aangeeft dat ze met fysiek geweld en de dood bedreigd worden volgen al snel reacties die precies die sentimenten nog eens extra benadrukken. Vreselijk natuurlijk maar net zo erg zijn de meeste andere reacties. “Niets van aantrekken,” is makkelijk gezegd voor iemand die nog nooit voor dezelfde situatie heeft gestaan. Mensen die welgemeende anekdotes over hun eigen ervaringen aanhalen voegen niets toe, anekdotisch bewijs toont enkel dat ene geval aan waarin het toevallig wél goed is gegaan maar heeft totaal geen betrekking op het onderliggende probleem. Seksisme onder gamers bestaat, een voorbeeld van een geval waarin het niet de kop op heeft gestoken veranderd daar niets aan en biedt slachtoffers van seksisme geen enkele troost of inzicht.

Het ergste waarschijnlijk zijn diegenen die erop blijven wijzen dat het maar een klein clubje rotte appels zijn. Het is een makkelijke manier om het probleem te negeren. “Kleine groep klootzakken, niet mijn schuld, niet mijn probleem dus ik kan lekker verder met gamen.” Dat is uiteindelijk immers wat de meesten van ons willen, gewoon genieten van onze hobby. Heel begrijpelijk, niemand wil de schurk zijn en niemand wil de lelijke kanten van het leven zien, zeker niet van de dingen die je voor je plezier doet. Dat is ten slotte waar games voor staan, plezier. Het is echter een klap in het gezicht van alle slachtoffers. Waarschijnlijk bestaat de meerderheid van de gamers uit weldenkende, vriendelijke mensen. Het is precies die meerderheid die de slachtoffers proberen te bereiken voor steun. Door de schuld naar die vocale minderheid te schuiven geven wij ze precies de ruimte die ze zoeken en ontkennen we de problemen van de slachtoffers.

Op deze manieren dwalen de ‘discussies’ doorgaans ook mijlenver af van het centrale punt, iemand probeert iets te delen, iets duidelijk te maken, maar al snel is de conversatie overgenomen door twee kampen die verbaal met elkaar op de vuist gaan. Het slachtoffer wordt nagenoeg vergeten terwijl de facties hun digitale oorlogje uitspelen met altijd dezelfde soort argumenten. Ergens toe leiden doet het natuurlijk nooit, beide kampen zijn even verbeten en vastgeroest in hun ideeën, niemand zal overtuigd worden en na een paar dagen verzandt de boel. Beide kampen trekken zich terug naar hun gebruikelijke fora totdat een nieuw incident de vonk voor een nieuw conflict vormt.

Ik ga niet pretenderen de oplossing te weten, het probleem is veel te ingewikkeld om in een keer op te lossen. Maar ik weet wel dat wat we nu doen niet werkt. Het is heel gemakkelijk om op het moment dat je over seksisme hoort of dat het clubje waar jij bijhoort wordt beschuldigd, om dan heel kwaad in het toetsenbord te klimmen en er iets uit te kloppen zodat je je goed kunt voelen over jezelf en weer terug kunt keren naar het gamen. Maar zo werkt het dus niet. Denk na voor je iets schrijft en wellicht kom je er dan achter dat je eigenlijk niets toe te voegen hebt aan de discussie. Besef bovenal dat de verantwoordelijkheid bij jezelf ligt, bij onszelf als gamers. Als je toch iets wilt doen, schrijf dan een inspirerend verhaal in een blog, of deel verhalen van anderen via Facebook en Twitter. Maak mensen bewust, niet die mensen die al jaren bezig zijn met hun internetoorlogjes maar mensen om je heen. Mensen laten zich sneller door een vriend of familielid persoonlijk overtuigen iets zinnigs te lezen dan door een of andere anonieme schreeuwlelijk op het internet.

Powered By DT Author Box

Written by Dennis Bakker

Dennis Bakker

Een groot liefhebber van hardcore stealth en traditionele RPG’s, het liefst met lappen tekst en heel veel virtuele boeken om te lezen en verzamelen. Ook indiegames doen het bij hem goed, vooral om op zondag zijn zielenrust mee te vinden.

Leave a Reply