Zondagse Zielenrust – de remake van een remake

Posted by & filed under .

Zondagse Zielenrust header

Het eerste levensjaar van de huidige consolegeneratie wordt tot nu toe gekenmerkt door twee zaken: vertragingen en remakes. Omdat het meestal remakes van zeer goede titels betreft, is mijn eerste reactie altijd positief. Maar is dat wel terecht?

Over het algemeen is de start van deze generatie, en daarmee bedoel ik in de eerste plaats de Xbox One en de PlayStation 4, een beetje slapjes. Op voorhand was ik bang dat de nieuwe consoles vooral beperkt zouden worden door games die gelijktijdig op de consoles van de vorige generatie uitgebracht zouden worden. Dergelijke ‘cross-gen’ games mogen niks doen wat de stokoude Xbox 360 en PlayStation 3 niet aankunnen. Dit blijkt gelukkig achteraf reuze mee te vallen, maar in plaats daarvan krijgen we een eindeloze stroom HD-remakes te verduren om te compenseren voor de net zo eindeloze stroom vertragingen. Kennelijk is het lastiger dan verwacht om nieuwe games op de nieuwe consoles van de grond te krijgen en vallen er gaten in de releaselijst van 2014. Deze worden opgevuld door remakes, remasters, definitive editions en heruitgaven.

Is dat echter wel een probleem? Je zou kunnen zeggen dat het opnieuw uitbrengen van oude favorieten met een mooie oppoetsbeurt, enkel goed nieuws is voor de fans van deze games. De PlayStation 4 en de Xbox One zijn niet ‘backwards compatible’ (m.a.w. ze kunnen de games van hun directe voorgangers niet afspelen), dus met een remake bespaar je de moeite van het aansluiten van je oude console. Daarnaast doen ontwikkelaars op deze manier ervaring op met nieuwe hardware. De opbrengst kan vervolgens de ontwikkeling van echte nieuwe titels bekostigen. Bovendien is niemand verplicht deze remakes te kopen, negeer ze gewoon als ze je niet interesseren.

Als schrijver voor Gamestalker is dat laatste natuurlijk geen optie. Maar ook als gamer, een alledaagse liefhebber en klant, word ik een beetje moe van de hoeveelheid remakes op dit moment. Het zijn er namelijk wel érg veel binnen een korte periode. Bedenk dat dit het eerste levensjaar is van de Xbox One en de PlayStation 4. Het jaar waarin met spannende nieuwe titels de meest hardcore onder de hardcore games aangetrokken moeten worden. In het eerste jaar van de Xbox 360 genoot ik bijvoorbeeld van Condemned, The Elder Scrolls IV: Oblivion en Dead Rising. Games die achteraf niet zo mooi oud zijn geworden, vooral Oblivion niet, maar die indertijd mij compleet omver bliezen vergeleken met wat mogelijk was op de PlayStation 2. HD-remakes volgden toen later pas in de generatie, van titels die gevoelsmatig echt tot een ander tijdperk behoorden.

Laten we een paar huidige remakes opnoemen. Waarschijnlijk vergeet ik er nu een paar, maar het geeft wel een beeld van de situatie.  Tomb Raider verscheen in maart 2013, opnieuw uitgegeven als Tomb Raider: Definitive Edition in januari 2014. The Last of Us verscheen in juni 2013, opnieuw uitgegeven als The Last of Us Remastered in juli 2014. Metro: Last Light verscheen in mei 2013, opnieuw uitgegeven als Metro Redux in augustus 2014 samen met zijn voorganger Metro 2033. Sleeping Dogs verscheen in augustus 2012 en zal in oktober 2014 opnieuw uitkomen als Sleeping Dogs: Definitive Edition. Saints Row IV verscheen in augustus 2013 en zal in januari 2015 opnieuw uitkomen als Saints Row IV: Re-Elected. Grand Theft Auto V verscheen in september 2013 en zal ergens deze herfst op de PlayStation 4 en Xbox One opnieuw uitkomen.

Ik moet toegeven dat sommige van deze voorbeelden wel iets interessants toevoegen. In het geval van Saints Row IV zal er een gloednieuwe uitbreiding, Gat Out of Hell, gratis bij zitten. De Redux-versie van Metro: Last Light biedt een optie om de gameplay aan te passen naar de stijl van zijn voorganger. Maar voor het grootste deel zijn opgepoetste graphics en het bundelen van oude DLC de enige publiekstrekkers. Wees even heel eerlijk naar jezelf toe. Wil je bovenstaande games echt na zo een korte tijd weer helemaal van begin tot eind opnieuw spelen? Exact hetzelfde spel met iets mooiere beelden? Heb je daar de dikke prijs voor over die de uitgevers vragen? Ik zal aangenaam verrast zijn als Grand Theft Auto V bijvoorbeeld niet wederom rond de 60 euro zal kosten, ook al is het een opgepoetste port van een bestaande game.

De druppel die voor mij de emmer deed overlopen en de aanleiding vormde voor deze Zielenrust is de Resident Evil Remastered heruitgave. Dit betreft echter geen recente titel, maar een remake van een spel uit 1996 voor de oorspronkelijke PlayStation. Om precies te zijn de remake van een eerdere remake die in 2002 op de GameCube is verschenen. Inderdaad, een remake van een remake. Hoewel ik de eerste Resident Evil een fantastische klassieker vind en ik de remake op de GameCube helemaal grijs heb gespeeld, heb ik toch een beetje een dubbel gevoel bij deze ‘remake-remake’. We wachten al sinds Resident Evil 4 op weer eens een fatsoenlijke titel in deze reeks, maar in plaats daarvan krijgen we aan het begin van deze generatie een game voorgeschoteld die nu al voor de tweede keer is herkauwd en uitgespuugd. Moeten wij daar nu dankbaar voor zijn? Als gamer had ik het kunnen waarderen als Capcom ervoor gekozen had om Resident Evil 2 op deze manier op te poetsen, iets waar de fans al sinds 2002 om vragen. In plaats daarvan worden de achtergronden uit de GameCube versie van de Resident Evil heruitgave een beetje ge-upscaled en bijgesneden om er een 16:9 breedbeeld verhouding van te maken. Ik kijk nu al uit naar de Resident Evil Remake Remastered 4K Definitive Edition op de PlayStation 5, met dezelfde achtergronden van de GameCube-versie nu nóg hoger ge-upscaled.

Ik ben er een beetje klaar mee. Inderdaad, niemand dwingt me om deze remakes te kopen en dus moet ik gewoon ervoor kiezen om dat niet te doen. Ik vind het alleen jammer omdat er ook een manier is om dergelijke heruitgaven/remakes goed aan te pakken. En daarmee bedoel ik niet dat je de DLC er nu standaard bijlevert. Ook niet dat de game nu weergegeven wordt in 1080p/60FPS. Halo: The Master Chief Collection is een voorbeeld van hoe het wel moet, deze heruitgave bevat vier volledige games inclusief alle bijbehorende multiplayer. Bovendien is het tweede deel, waar de fans van multiplayer Halo zo dol op zijn, flink onder handen genomen. Deze fans krijgen zo de mogelijkheid om hun favoriete multiplayer-modi weer te spelen, maar nu op stabiele servers zonder lag. Dat klinkt als waar voor je geld en als een verdedigbare reden om een dergelijke collectie van oudere titels opnieuw uit te brengen. Zo ook de remaster van Grim Fandango uit 1998. Dit is een titel die sindsdien nooit ergens digitaal verkrijgbaar is geweest, nooit is uitgegeven voor andere platforms dan Windows en bovendien lastig speelbaar is op moderne hardware. Al meer dan een decennium schreeuwen liefhebbers van adventuregames om een legale mogelijkheid om op z’n minst de game te kunnen kopen, een oppoetsbeurt is in dit specifieke geval slechts een bonus.

Halo: The Master Chief Collection en Grim Fandango zijn voorbeelden van hoe het wat mij betreft wél moet: een heruitgave waarmee je gevoelsmatig echt waar voor je geld krijgt en een heruitgave van een game die het echt verdient, waarbij het zelfs een noodzaak is. Maar het simpelweg porten van games die pakweg een jaar geleden zijn uitgekomen, daar ben ik nu wel een beetje klaar mee. Wacht op z’n minst tot deze games een jaar of vier, vijf oud zijn en er relevante redenen zijn om het doen. “Gamers kopen deze makkelijke remakes toch wel, dus het is makkelijk geld verdienen” vind ik trouwens géén relevante reden.

Powered By DT Author Box

Written by Daudi Goncalves

Daudi Goncalves

Voor een goede stealth game of traditionele RPG mag je hem ‘s nachts wakker maken. Hij doet verder niets liever dan high-end gaming PC’s bouwen om daar vervolgens oude 2D games uit de jaren 90 op te spelen.

Leave a Reply