Zondagse Zielenrust – Het spel is uit

Posted by & filed under .

Zondagse Zielenrust headerDit is het einde. Dus waar te beginnen? Ooit had ik alle tijd van de wereld. Wat doe je als je teveel tijd en woorden hebt en een voorliefde voor games? Dan ga je over games schrijven. Liefst met vrienden, op een eigen website.

Zo begon het hele Gamestalker avontuur voor mij, iets meer dan twee jaar geleden. Het was een feestje. Een soort privé-feestje dat we deelden met de wereld. Aanvankelijk werden we vooral gelezen door andere vrienden uit het soort loyaliteit en interesse die vriendschap met zich meebrengt. In de afgelopen jaren is de site gegroeid. Het bleek dat meer mensen interesse hadden in onze schrijfselen. Dat simpele gegeven geeft mij nog steeds een kriebel in de onderbuik. Mensen, wildvreemden, lezen mijn gedachten over games, het moet niet gekker worden.

De afgelopen twee jaar zijn een vreemde en wilde tijd geweest. Soms was het zoeken, vooral in de komkommertijd, naar geschikte onderwerpen. Op andere momenten konden we door de overdaad aan nieuws niet genoeg stukjes op de site krijgen om het allemaal bij te benen. Een aantal stukjes op een dag eruit pompen, of in een nacht zoals tijdens de E3 of andere grote evenementen geeft een kick, een kleine adrenaline-stoot. Na een nacht verslag doen van E3, met de hele redactie in een groepschat en dan ‘s morgens om een uur of tien voldaan naar bed voelt goed. De juiste zinsnede of woordspeling, verwachtingen die waargemaakt worden, je hoop beloont of je angstig voorgevoel bewaarheid door de realiteit van de gamesindustrie en soms een verrassing, van die games die je nooit had verwacht maar die toch fantastisch blijken te zijn, tegen beter weten in. Dat zijn de dingen die ik het meest zal missen.

De spreekwoordelijk koek is namelijk op. Het spel is uit en het wordt tijd dat ik mijn toetsenbord aan de wilgen hang. Toen ik begon had ik alle tijd van de wereld maar dat is inmiddels veranderd. Ik werk nu tussen de zesendertig en veertig uur per week en dat begint zijn tol te eisen. Vorige week zondag, de gemiste zielenrust van die dag was de druppel. Ik had al een onderwerp maar geen tijd om er iets mee te doen. Ik had gehoopt in een uurtje op mijn werk de column te kunnen schrijven maar dat ging niet zoals verwacht. Door omstandigheden had ik geen toegang tot de computer en de eerste keer dat ik überhaupt tijd had om aan de zielenrust te denken was tegen zessen, toen was de computer nog steeds niet beschikbaar. Het toonde voor mij als niets anders aan dat mijn huidige werkritme niet combineert met Gamestalker. Daar kwam ook nog de aard van het artikel bij. De column van vorige week zou vooral gegaan zijn over mijn diepe teleurstelling omtrent Assassin’s Creed IV: Black Flag. Weer een negatief stuk waarin ik kwaad zou schrijven over alles wat er mis is met de gamesindustrie.

Enkele weken geleden schreef ik nog enthousiast dat ik mijn passie voor games weer terug was. Het is een uitspraak waar ik nog altijd achter sta. Nu echter merk ik dat mijn enthousiasme voor schrijven is afgenomen. Niet het schrijven zelf maar het verplichte schrijven. Ik sluit niet uit dat ik op de een of andere manier nog weleens wat woorden op het internet zal weten te krijgen maar dat zal dan op mijn eigen voorwaarden gebeuren. Omdat het kan, niet meer omdat het moet. Al maanden zit ik me schuldig te voelen als ik iets ouds uit mijn pile of shame speel om me te vermaken. Ik was immers een schrijver, wat ik speelde moest nut hebben, ik moest erover kunnen schrijven. Niet meer. Als ik tussen half één en één uur ‘s nachts thuiskom uit mijn werk wil ik ongegeneerd Titan Quest kunnen spelen. Zonder schaamte troglodieten en harpijen over de kling jagen.

Dit is de laatste zielenrust… Althans, het is míjn laatste zielenrust. Het staat de Gamestalker redactie natuurlijk volkomen vrij de traditie in stand te houden, sterker nog, ik hoop dat ze het doen. De columns geschreven door Daudi en Martijn wanneer ik zelf geen tijd had waren uitstekend, makkelijk goed genoeg om deze wekelijkse traditie in stand te houden. Wat het besluit ook mag zijn, ik wens Gamestalker het allerbeste en uiteraard zal ik zo nu en dan best eens in de comments sectie opduiken. Gamestalker is een leuke site en ik hoop dat ze nog lang mag blijven bestaan en verder mag groeien.

Zo neem ik dus afscheid van de site en natuurlijk van jou, lieve lezer. Wie je ook bent, waar je ook bent. Bedankt voor twee wilde jaren, bedankt voor alle tijd die je in het lezen van deze columns hebt gestoken. Wie weet zullen we ooit weer van woorden wisselen, op een andere manier wellicht, en met nieuwe woorden, het onderwerp zal echter niet veranderen.

Powered By DT Author Box

Written by Dennis Bakker

Dennis Bakker

Een groot liefhebber van hardcore stealth en traditionele RPG’s, het liefst met lappen tekst en heel veel virtuele boeken om te lezen en verzamelen. Ook indiegames doen het bij hem goed, vooral om op zondag zijn zielenrust mee te vinden.

3 Responses to “Zondagse Zielenrust – Het spel is uit”

  1. Oswald17

    Dank je voor je bijdragen, Dennis! We gaan je missen.

    Reply
  2. Rieks

    Dat verbaast me, kerel! Als je ergens passie voor had, was het deze site wel. Het komt me voor dat we elkaar te lang niet gesproken hebben. Laten we daar snel weer eens wat aan doen.

    Reply
  3. Sander Sander

    Dank je voor al je zondagse zielenrusten en je andere stukken. Ik heb ze met veel plezier gelezen!

    Reply

Leave a Reply