Zondagse Zielenrust – Jochies op de maan

Posted by & filed under .

Zondagse Zielenrust header“Arcadehal linksaf,” zegt Daudi, wijzend op een bordje en leidt onze groep van acht naar de arcadehal van de Retro Game Experience. We stappen de ruimte binnen en diegenen die hun halve jeugd in dergelijke hallen hebben doorgebracht beginnen enthousiast de titels af te ratelen.

Mortal Kombat II is aanwezig, Spy Hunter, The Simpsons, Outrun, House of the Dead 2 en vele anderen. Er heerst een gezellige drukte, de meeste kasten zijn bezet maar er vallen altijd snel genoeg wel weer gaten zodat je geen uren hoeft te wachten om iets te proberen. “Volgens mij waren deze dingen een stuk groter toen ik twaalf was,” merkt Daudi droogjes op als we met z’n vieren rond de kast van The Simpsons staan om de game in co-op te spelen. Tegen elkaar aangedrukt , sleurend aan de sticks en meppend op de knoppen knokken we ons een weg door de bizarre wereld van The Simpsons. Het is weer net als vroeger, maar dan wat krapper.

Voor sommigen althans. Ik ben vroeger nooit echt in arcadehallen geweest. Een hoop van de games ken ik wel van titel maar heb ik nooit gespeeld. Enkele, zoals Wizard of Wor ken ik dan weer wel, van mijn dagen op de Commodore 64 bijvoorbeeld. Na een rondje door de arcadehal echter besluit ik wat verder te kijken. Een andere hal is gewijd aan thuiscomputers. Enorme schermen langs de wanden zijn gereserveerd voor diverse consoles. Oude machines van Sega en Nintendo. Games als Streets of Rage, Street Fighter II en GoldenEye vormen een constant bewegend behang. Een deel van de vloer houdt nog een extra attractie, Japanse arcadegames. Van die hele vreemde games met bijpassend unieke controllers. Zo is er bijvoorbeeld een met een soort tafelblad als controller waarin je een boze man speelt. Eerst moet je hard op het tafelblad slaan, vervolgens moet je de tafel omsmijten waarbij je score wordt bepaald door hoe ver je alle spullen die in de game op de tafel stonden door de virtuele kamer weet te doen vliegen.

Gelukkig is er ook nog iets uit mijn jeugd, oude PC games. In mijn enthousiasme gooi ik Wolfenstein 3D naar de hoogste moeilijkheidsgraad. Mouselook zit er niet in, daar is niet genoeg ruimte voor dus dan maar op de ouderwetse manier. Lopen en draaien met de pijltoetsen, strafen met ALT en schieten met control, spatie om deuren te openen. Na twee keer doodgaan lukt het me toch het eerste level uit te spelen en begin ik de besturing weer een beetje onder de knie te krijgen. Om de hoeken heen strafen, geheime gangen zoeken, schatten verzamelen en nazi’s overhoop schieten. Het is weer net als vroeger. Op een andere machine zie ik Doom draaien en neem me voor die later te proberen.

De groep van acht waarmee we arriveerden is inmiddels uit elkaar gedreven, mensen zoeken hun eigen brokjes nostalgie, kleinere kliekjes vormen en desintegreren afhankelijk van gedeelde interesses en behoefte aan een pauze of een drankje. In de zaal met de thuiscomputers staat ook een bescheiden overzicht van Lucasarts games, een vitrine vol met oude gamedozen van Grim Fandango, Day of the Tentacle en andere klassiekers. De meesten daarvan staan ook geïnstalleerd op twee computers dus besteed ik nog een vrolijk halfuurtje aan The Secret of Monkey Island.

Het is een mooie dag. Onze groep speelt diverse klassiekers rond, Daudi en Pepijn natuurlijk de klappergames. Sommigen gaan meer voor de schietspellen, anderen weer voor een minitoernooitje van fighting games. Mooier nog dan de nostalgie van het bekende is echter iets nieuws ontdekken. Ik heb gehoord en gelezen over Lunar Landing, een arcadetitel uit 1979, maar had het nooit zelf gespeeld. Het idee is simpel, je moet een kleine capsule op het maanlandschap zien te landen. Moeilijk bereikbare plekken leveren een bonus op voor de score. Met een enkele stuwraket biedt je weerstand tegen zijwaarts momentum en de zwaartekracht maar die brandstof is beperkt. Het blijkt niet eenvoudig.

Daudi sluit zich bij mij aan met advies en ik spoor hem aan het zelf te proberen. De kast is prachtig. Eenvoudig, kleine knoppen om het vaartuigje te draaien en een enorme analoge hendel waarmee je de kracht van je stuwraket kunt doseren. We rotzooien en klooien en bespreken hoe enorm baanbrekend de analoge hendel is alsmede het concept van de game. De strijd tegen momentum en zwaartekracht. We ontdekken de “Abort” knop die het scheepje met een enkele druk afremt, rechtop zet en stabiliseert. Na een paar pogingen slaagt Daudi erin de maanlander precies op een landingslocatie met een 5x score multiplier neer te zetten. Eerste keer spelen, eerste keer winnen. Heel even verbleekt het gevoel van vroeger, de nostalgie, bij het gevoel van écht weer even jong zijn. Techniek en concept vervagen naar de achtergrond en even, heel even, zijn we weer kinderen die iets nieuws ontdekken. Heel even zijn we jochies op de maan.

Powered By DT Author Box

Written by Dennis Bakker

Dennis Bakker

Een groot liefhebber van hardcore stealth en traditionele RPG’s, het liefst met lappen tekst en heel veel virtuele boeken om te lezen en verzamelen. Ook indiegames doen het bij hem goed, vooral om op zondag zijn zielenrust mee te vinden.

Leave a Reply