Zondagse Zielenrust – Muziek

Posted by & filed under .

Zondagse Zielenrust header

“Lekker makkelijk,” dacht ik nog toen ik aan deze Zielenrust begon. Gewoon iets doen waar ik affiniteit mee heb, een snelle, makkelijke Zielenrust over muziek in games. Ik babbel wat over muziek, plant er wat videos bij en klaar. Het doel daarbij was specifiek te gaan voor muziek die niet exclusief voor games was geschreven. Pop, rock en andere muziek in games dus. Daar zou ik aan toe hebben willen kunnen voegen dat ik gegaan ben voor hele obscure dingen. Van die bands en artiesten waar verder niemand van gehoord heeft, pure underground, maar dat is helemaal niet het geval. Zou ook veel teveel werk zijn geworden, en ik zou ongetwijfeld in games gedoken moeten zijn die ik nog nooit eerder heb gespeeld. Daar biedt de sluimerwereld tussen zaterdag en zondag eenvoudigweg niet genoeg tijd voor.

Pop en rock in games komt ook veel vaker voor dan het lijkt. Op het eerste gezicht kun je niets bedenken, dan komen de herinneringen aan Grand Theft Auto met de gevarieerde radiostations. Muziek die altijd toepasselijk is voor de omgeving en het tijdsvlak waarin de bewuste game zich afspeelt. Zoals de hip hop stations in Grand Theft Auto: Sand Andreas als je in de stad rondrijdt, maar zodra je dan richting het platteland gaat en een pick-up van een of andere redneck jat staat de radio op dat vervloekte country kanaal. Uiteraard is er nog veel meer, en de vraag of je volledige versies alleen moet nemen of ook 16-bit chiptunes out de oude doos moet presenteren, zoals de 16-bit versies van nummers van onder andere Black Sabbath en Deep Purple in Rock ‘n Roll Racing van Blizzard.

Het resultaat is een top vijf van in oplopende volgorde. Over die volgorde kan ik nog wel zeggen dat dit niet noodzakelijk de volgorde is welke muziek ik op zich genomen het beste vind. Het is een afweging van de kwaliteit van de muziek, hoe goed die bij de game pastte waar het bij zat en hoe goed de game zelf was. De laatste vraag is dan nog, “Ga je voor de originele uitvoeringen van nummers of voor de versies zoals die in de games voorkomen?” Die vraag werd beantwoord toen ik een van nummers opzocht. Ten eerste bleek de versie die in de game voorkwam moeilijk te vinden en toen ik hem gevonden had moest ik toch erkennen dat hoewel de instrumentale versie uitstekend werkte in het spel, het origineel toch meer luisterplezier biedt.

 

Queen: The Eye
Diegenen die mij kennen weten dat ik al jaren een zwak heb voor Queen. Toen er dus een spel uit zou komen dat gebaseerd was op de muziek van Queen was het heel eenvoudig, ik moest Queen: The Eye hebben. Inmiddels is de game nogal vergeten, dat is deels terecht (al zou ik dat indertijd nooit toegegeven hebben). Strikt lineair, een verhaal dat niet slecht is maar er ook niet uit springt qua originaliteit, graphics die toen de game uitkwam eigenlijk al achterhaald waren en frustrerende gameplay. De muziek echter een hoogstandje, niet zo moeilijk ook, als je bedenkt wat het bronmateriaal is. Zoals bijvoorbeeld “Fight from the Inside” van het album “News of the World” dat in de game werd gebruikt als muziek in het arena level.

 

Omikron: The Nomad Soul
Veel te ambitieus. Een game die probeerde uiteenlopende elementen als adventures, open world gaming, fighting games, first person shooter en nog een zwik elementen uit andere genres samen te voegen. De gameplay was een beetje een zootje maar desondanks was het toch allemaal nog steeds indrukwekkend. Als de strakke stilering en beklemmende sfeer nog niet genoeg waren om de game tot een klassieker te verheffen dan was daar nog de muziek om dat laatste zetje te geven. De soundtrack bevatte namelijk het grootste deel van David Bowie’s album “Hours”. Het openingsnummer, “New Angels of Promise” zet direct de sfeer voor de game. Omikron: The Nomad Soul is tot nu ook de enige game geweest na het spelen waarvan ik de deur uit ben gerend om een CD te kopen.

 

Borderlands
Het openingsnummer van Borderlands leek voor de game geschreven, zo goed sloot het thema van de tekst aan op de grimmige setting die Pandora vormt. Toch is het gewoon een nummer op een album van een rockband, Cage the Elephant is de naam van de band én het album waar “Ain’t No Rest for the Wicked” van afkomstig is.

 

Fallout
Eén van de opvallendste keuzes ooit in game muziek. Fallout was natuurlijk op zich al een unieke game, post-apocalyptische setting, hardcore RPG, goed verhaal. Er zijn nog altijd mensen die claimen dat Baldur’s Gate de redding was van het CRPG aan het eind van de jaren negentig, die mensen hebben Fallout nooit gespeeld. Maar los van de verdienste van de game op het gebied van gameplay, en het bouwen van een sterk verhaal in een open wereld was ook de muziek opvallend. Een liedje uit 1940. Terwijl andere games dankzij CD-ROM hun spelers om de oren konden slaan met snoeiharde rock en meeslepende orchestrale stukken ging Black Isle volledige de andere kant op, een oud liedje dat klinkt alsof het van een LP werd gespeeld. Saillant detail, het openingsnummer van Fallout 3, “I Don’t Want to Set the World on Fire” is van dezelfde band en had eigenlijk het openingsnummer voor het eerste deel moeten zijn maar men kon de rechten niet rond krijgen, vandaar dat de keuze viel op “Maybe”. Ander detail, zonder de groezelige stem van Ron Perlman die over oorlog begint te vertellen aan het eind van het liedje klinkt het toch een beetje kaal.

 

Alan Wake
Ik heb Alan Wake nog altijd niet gespeeld. Geen zorgen, ik voel een gepaste mate van schaamte bij deze bekentenis. Dat weerhoudt mij er echter niet van om iedereen die het wél heeft gespeeld tot treurens toe om de oren te slaan met het fantastische Portugese duo Dead Combo. Een van hun nummers is namelijk gebruikt voor de game, het nummer “Eléctrica Cadente” van het album “Vol. I”. De elektrische gitaar zet een drukkende sfeer neer terwijl de akoestische een mysterieuze, desolate interpunctie toevoegt die doet denken aan de minimalistische westernmuziek van Ennio Morricone. Kortom, perfecte sfeermuziek voor een horror game.

Powered By DT Author Box

Written by Dennis Bakker

Dennis Bakker

Een groot liefhebber van hardcore stealth en traditionele RPG’s, het liefst met lappen tekst en heel veel virtuele boeken om te lezen en verzamelen. Ook indiegames doen het bij hem goed, vooral om op zondag zijn zielenrust mee te vinden.

Leave a Reply